பாவமன்னிப்பு

Posted by த.அகிலன் on Jun 13th, 2012
2012
Jun 13

எனது சொற்களை அடைத்துக்கொண்டிருப்பது எது?
கைநழுவிய சொற்களா?
சொற்களால் செய்யப்பட்ட கொலைவாட்களா?
உதிர்ந்துபோன காலமும்
மலராத கணமுமா?
என் சொற்களைத் தேக்கிவைத்திருப்பது எது?
அவசர அவசரமாகத் தாம் நடந்த தடங்களை அழித்தபடி
வழிகாட்டிகள் திசைகளை மாற்றினர்
கொலைவாட்களைப் பதுக்கியபடி நண்பர்கள் குலாவினர்
எதிரிகளிடம் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கிறது நேர்மை.
யேசுநாதர்கள் பெருகிப்போயிருக்கும் சபையில்
ஓரு குற்றவாளியாய் உள்நுழைகிறேன்.
எல்லோரிடமும்…
போதனைகள் இருக்கின்றன
தண்டனைகள் இருக்கின்றன
கேள்விகள் இருக்கின்றன
பதில்கள் இருக்கின்றன
நியாயங்கள் இருக்கின்றன
தீர்புக்களைக் கூட வைத்திருக்கிறார்கள்
சபைநிறைந்த சனங்களிடையே
குற்றங்கள் யாரிடமுமில்லை.
இறுக மூடியகைகளுக்குள்
காத்திருக்கின்றன கற்கள்
எனக்கான பாவமன்னிப்பை
நிகழ்த்தப்போகிறவர் எந்தயேசுபிரான்.
ஏனெனில் என்னிடமுமிருக்கிறது
ஒரு கல்.

படகில் நுழையாக் கடல்

Posted by த.அகிலன் on Apr 21st, 2010
2010
Apr 21

refuge

அத்தனை எளிதன்று
அகதியாதலும்
அதனின்று விடுபடலும்.

நீண்ட அலைதலின் முடிவில்
நதி மருங்கில் தேங்கிய
துரும்பைப் போலவோ
அல்லது
கடல் வீசியெறிந்த
தகரப் பேணியைப்போலவோ
எறியப்பட்டிருக்கிறது வாழ்வு.

துரும்பைத் திரும்பவும்
அலைகளில் எறியும் அறியாச்சிறுவனின்
எத்தனங்களோடிருக்கிறது உலகம்.
அலைதலும் தொலைதலும்
எறியப்படுதலின் வலியும்
துரும்பே அறியும்.

திடுக்கிட்டு விழிக்கும்
எல்லாக்கனவுகளும்
விசாரணையிலேயே தொடங்குகிறது.

நான் ஓர் அகதி
என்னிடமிருப்பதோ
அவளைச் சேர்வதான எத்தனங்களும்
விசாரணைக்கான பதில்களும்
கொஞ்சக் காகிதங்களும்

திரும்பவும் திரும்பவும்
பெருகும் விசாரணைக்கேள்விகள்
செவிகளில் நுழைகையில்
நான் நினைக்கத் தொடங்குவேன்
படகில் நுழையாக் கடலைக்குறித்து.

அத்தனை எளிதன்று
அகதியாதலும்
அதனின்று விடுபடலும்.

01.

25.02.2009 (முன்)

நமது தொலைபேசி

உரையாடலை

கேட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன

நமக்குச் சொந்தமற்ற செவிகள்.

பீறிட்டுக்கிளம்பும்  சொற்கள்

பதுங்கிக் கொண்டபின்

உலர்ந்து போன வார்த்தைகளில்

நிகழ்கிறது.

நீ உயிரோடிருப்பதை அறிவிக்கும்

உன் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்.


வெறுமனே

எதிர்முனை இரையும்

என் கேள்விகளின் போது

நீ

எச்சிலை விழுங்குகிறாயா?

எதைப்பற்றியும்

சொல்லவியலாச்

சொற்களைச் சபித்தபடி

ஒன்றுக்கும் யோசிக்காதே

என்கிறாய்..

உன்னிடம்

திணிக்கப்பட்ட

துப்பாக்கிகளை நீ

எந்தப்பக்கமாகப் பிடிப்பாய்

வாய் வரை வந்த

கேள்வியை விழுங்கிக்கொண்டு

மௌனிக்கிறேன்.

தணிக்கையாளர்களாலும்

ஒலிப்பதிவாளர்களாலும்

கண்டுகொள்ளமுடியாத

ஒருதுளிக்கண்ணீர் புறங்கையில்

உதிர்கிறது..

தொலைபேசிகளை

நிறைக்கிறது

ஒரு நிம்மதிப்பெருமூச்சு..

நீ நிம்மதியாப் போ..

02.

05.03.2009 (பின்)

அவனது பெயரில் அழகிருந்தது..

அன்பும் கூட
அவனோடு எப்போதுமிருக்கும்
அவனது மென்புன்னகையைப் போலவும்

அவனது புன்னகை ஒரு வண்டு.
மற்றவர்களின் இதயத்தை
மொய்த்துவிடுகிற வண்டு.

அவனுக்கு இரண்டு பெயர்கள் இருந்தன..
செல்லமாய் ஒன்றும்
காகிதங்களில் ஒன்றுமாய்
எதைக்கொண்டு அழைத்தாலும்
அவனது புன்னகை
ஒரே மாதிரியானதுதான்..
மாற்றமுடியாதபடி…

அவனுக்கு மூன்றாம் பெயரை
அவர்கள் வழங்கினர்
அந்த மூன்றாம் பெயர்
அவனது புன்னகையைப்
பிடுங்கிவைத்துக்கொண்டு
துவக்குகளைப் பரிசளித்தது.
அவனது விருப்புகளின்
மீதேறிநின்று பல்லிளித்தது.
அவனது தாயைப் பைத்தியமாயத்
தெருவில் அலைத்தது.

அம்மா மூன்றாம் பெயர்
அவனைக் கொன்றுவிடுமெனப்
புலம்பியபடியிருந்தாள்.
அவனது முதலிரண்டு பெயர்களையும்
திரும்பத் திரும்பச்
சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்..
மந்திரங்களின் உச்சாடனம்போல..

இறுதியில் அந்த மூன்றாம் பெயர்
அவனைக் கொன்றது.
அம்மா பேச்சை நிறுத்தினாள்..
யாருமற்ற வெளியில்

அலைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்
முதலிரண்டு பெயர்களும்
மரணத்தால் எடுத்துச்செல்லமுடியாத
அவனது புன்னகையும்.. அம்மாவும்


(தம்பி அன்பழகனுக்கு)
நன்றி – எதுவரை (செப்-அக் 2009)

பறத்தலின் திசை

Posted by த.அகிலன் on Jun 17th, 2009
2009
Jun 17

leaf.jpgஎனது கவிதைக்குள்
ஒழிந்திருக்கிறது
திசையறியாப்பறவையின்
சிறகுகளின் தத்தளிப்பு..

உள்ளோடும்
சொற்களினதும்
வாக்கியங்களினதும்
அர்த்தங்களை நான் மறந்துவிட்டேன்
இறகினைப்போல் அலைந்து
கொண்டிருக்கிறது கவிதை

திசையறியாப் பறத்தலின்
தவிப்பில்
உதிரும் இலைகளைப்
பின்பற்றியபடியிருக்கிறது மனம்
எனை ஏந்திக்கொண்டிருப்பது
காற்றின்
எந்தக்கிளை

சலிப்பு…

Posted by த.அகிலன் on Jun 14th, 2009
2009
Jun 14


யாரும் புரிந்து கொள்ளவியலா?
ஜடமாகவே இருந்துவிடுகிறேன்
நான்……

காலம்
என் கைகளில்
திணித்துப்போன…
நிறமற்ற கனவுகள்…
எனக்குள்ளே மூழ்கிவிடட்டும்…

தேவதைகள்
யாருமற்ற எனது நிலத்தில்
சருகுற்று…
பேய்கள் வசிக்கட்டும்….

எப்போதேனும்…
கொலுசுகளோடு
வரும்
யாரோ ஒருத்தி
கண்டெடுக்கக் கூடும்…
சருகுகளினடியில்….
சிக்குண்டு போன…
யாரும்படிக்காத…
எனது புத்தகத்தின்…
இறுதிப் பக்கங்களை…..

01.

என் சனங்களின் பசியை
எழுதும்
இந்த வார்த்தைகளின்
வெட்கத்தையும் துயரையும்
நீ
அறிவாயோ இறைவா?

எனது
குழந்தைகளின் இரவுகளை
தயைகூர்ந்து
வெடிச்சத்தங்களால்
நிரப்பாதிரும்..

இரண்டு
துப்பாக்கிகளுக்கிடையில்
மிரள்கிற அவர்களின்
மழலைச் சொற்களின்
அச்சத்தை விலக்கும்..

என்
சனங்கள் பாவம்
முன்னொரு போது
போரினின்று
நான் வெளியேறுகையில்
ஒன்பதாம் திசையில்
வழிகாட்டி ஒளிர்ந்த நட்சத்திரத்தை
அவர்களுடைய வானத்திலேயும்
ஒளிரச்செய்யும்
என் ஆண்டவரே..

02

என்னிடமிருக்கும்
இந்தச் சொற்கள்
சுயநலமிக்கவை….

பதுங்குகுழியின்
தழும்புகளை,
கண்ணிவெடியில்
பாதமற்றுப்போனவளின் பயணத்தை,
மற்றும்
வானத்தில் மிதந்த
ஒரு பேரிரைச்சலுக்கு
உறைந்து போன குழந்தையின் புன்னகையை…

நாளைக்கான நிபந்தனைகள் ஏதுமற்ற
ஓய்வுப்பொழுதொன்றில்
வெற்றுத்தாளில் அழத்தொடங்குகின்றன.

என்னிடமிருக்கும்
இந்தச் சொற்கள்
அயோக்கியத்தனமானவை.

துப்பாக்கிகளிடையில்
நசிபடும் சனங்களின் குருதியை
டாங்கிகள் ஏறிவந்த
ஒரு சிறுமியின் நிசிக்கனவை
மற்றும்
தனது ஊரைப்பிரியமறுத்த
ஒரு கிழவனின் கண்ணீரை

போரின் நிழல்விழா வெளியொன்றின்
குளுமையிலிருந்து
பாடத்தொடங்குகின்றன..

என்னிடமிருக்கும்
இந்தச் சொற்கள்
சுயநலமிக்கவை….
அயோக்கியத்தனமானவை…
ஆயினும் என்ன
பிணங்களை விற்பதற்கு முன்பாக
துயரங்களை விற்றுவிடுவதுதான்
புத்திசாலித்தனமாது..

துரத்தப்பட்ட ஆடுகள்..

Posted by த.அகிலன் on Jan 3rd, 2009
2009
Jan 3

என்னை நிராகரியுங்கள்

எல்லாமுமாகிய

என் சர்வவல்லமை பொருந்திய

பிதாக்களே

என்னை நிராகரியுங்கள்

எப்போதும்

துயரத்தின் சாயல் படிந்த

ஊரின் தெருக்களை விட்டேகிய

கொடுங்குற்றத்திற்காக

என்னை நிராகரியுங்கள்

உங்களிற்காக

கொஞ்சப்புன்னகைகளையும்

எனக்காக

உயிர் குறித்த நம்பிக்கைகளையும்

உங்களிடம் அச்சத்தைஊட்டக்கூடிய

மரணங்கள் பற்றிய கதைகளையும்

மட்டுமே

வைத்துக்கொண்டிருக்கும்

ஏதிலியாகிய என்னை

மேட்டிமை தங்கிய பிரபுக்களே

நிராகரியுங்கள்.

உங்கள்

தொழுவத்துக்குள் நுழைந்துவிட்ட

ஒரு அருவருக்கத்தக்க

ஓநாயைப் போல என்னை எண்ணுகிறீர்கள்

எனக்குத் தெரிகிறது

வெறுப்பின் கடைசிச்சொட்டையும்

கக்கித் தொலைத்துவிடுகிற

உமது விழிகளிடம்

எனக்குச் சொல்வதற்கு எதுவுமில்லை

ஊரில் எனக்குச் சொந்தமாய்

ஒரு வயலிருந்தது

என்பதைக்கூட..

Next »