பாவத்தின் சம்பளம்

Posted by த.அகிலன் on May 20th, 2013
2013
May 20

மரணம் என்றுமே நண்பனல்ல அப்படியிருக்க முடியவே முடியாது.

மரணம் பிரியமானவர்களுக்கு எதிரி

மரணம் எழுத்தாளர்களுக்கு பாடுபொருள்

மரணம் ஆன்மீகவாதிகளுக்குக் கச்சாப்பொருள்

மரணம் சிலருக்கு சாகசம்

மரணம் சில வேளைகளில் தந்திரோபாயம் அல்லது அப்படி அழைக்கப்படுகிற மண்மூட்டை

மரணம் சில வேளைகளில் பெரும் வியாபாரம்

மரணம் ஒரு பெரும் அரசியல்

மரணம் ஒரு இளவரசனைத் தன் இல்லாளைக் கைவிட்டு நைசாக எஸ்கேப்பாகும் படி தூண்டியிராவிட்டால். அவனது பெயரால் ஒரு வழிமுறையைக் அவன் தோற்றுவித்திருக்காவிட்டால் இன்றைக்கு ஒருவேளை நாம் இதைப் பேச நேர்ந்திருக்காது. சரி பேசுவது என்று தொடங்கிவிட்டோம் பேசிவிடுவதே சிறந்தது.

மீராபாரதி என்னை இந்தக் கூட்டத்தில் பேசும்படி அல்லது என்னுடைய கருத்தை முன்வைக்கும் படி மின்னஞ்சல் அனுப்பியபோது உண்மையில் நான் துணுக்குற்றேன். இதற்கான தகுதியை நான் வந்தடைந்த விதம் பற்றி. நான் பேச்சாளன் என்பதாலோ, அல்லது மரணத்தின் வாசனை என்கிற புத்தகத்தை எழுதினவன் என்பதாலோ அல்லது  3 கூட்டங்களில் எழுதிக்கொண்டு வந்து வைத்து வாசித்தேன் என்பதாலோ அல்ல இந்த அழைப்பு என்பதாகவே நான் உணர்ந்தேன். சில வேளைகளில் ஒரு 2009ம் ஆண்டே நான் வெளிநாட்டில் வசித்திருந்து என்னிடம் ஒரு பத்தாயிரம் யூரோ பெறுமானமுள்ள பணமும் இருந்திருந்தால் நான் இந்தச் சிறப்புத் தகுதியை வந்தடைந்திருக்கமாட்டேன். ஏனெனில் நான் புலிகளின் அனைத்துலகச் செயலகக் காரருக்குப் பத்தாயிரம் யூரோக்களைக் கொடுத்து அதற்குப் பதிலாக அவர்களிடமிருந்து என்னுடைய தம்பியை மீட்டு அவன் தெரிவாகியிருந்த பல்கலைக்கழகப் பொறியியல் பீடத்துக்கு அவனை அனுப்பியிருந்திருப்பேன். அவன் நைசாக ஸ்ரூடண்ட் விசா எடுத்து லண்டன் போய் புலிக்கொடியைப் பிடித்தபடி ஏதோ ஒரு ஊர்வலத்தில் கலந்து கொண்டிருப்பான். ஆனால் என்னுடைய கையாலாகாத் தனத்தால் அவன் கொல்லப்பட்டு நான் இத்தகைய அனுபவங்களை உடையவன் என்கிற தகுதியை வந்தடைந்தேன். உண்மையில் இந்தச் சிறப்புத் தகுதியால் நான் கவனப்படுத்தப்படும் போதெல்லாம் நான் டபுள்புறமோசன் கிடைத்த உணர்வை ஒரு போதும் அடைவதில்லை நான் கூனிக்குறுகி பெரும் குற்வுணர்வுக்குள்ளாகிறேன்.

அவ்வாறு என்னைச் சிறப்புக் கவனத்துக்குள்ளாக்குவது என்மீதான அன்பினால் அல்லது இரக்கத்தினால்,கரிசனத்தினாலாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் அது என்னளவில் என்னைச் சீண்டுகிறது. ஒரு விசையைப்போல நான் கடந்து வந்துவிட விரும்பகிற அதே திசையிலேயே என்னை மீளச் செலுத்துகிறது.  என்னை  மட்டுமல்ல இழப்புள் இருக்கிறவர்களை வெளிக்கொண்டு வருதல்,ஆற்றுப்படுத்தல்,ஆறுதலளித்தல் எல்லாமே அபத்தநாடகங்களாகவே நிகழ்த்தப்படுகின்றன என்பது என் எண்ணம். உண்மையில் இழப்பினை அணுகும் விதம் பற்றிய அறிவூட்டல் இழப்புகளிற்கு வெளியில் இருக்கிறவர்களிடம் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். இழப்புகளிற்கு வெளியில் யார் இருக்கிறார்கள் எல்லோரிடம் இழப்பு இருந்துகொண்டுதானே இருக்கிறது இழப்பில்லா வீட்டிலிருந்து ஒரு சொம்புத் தண்ணீர் கொண்டு வா என்று யாரேனும் கேட்கக் கூடும். நானே வெளியேயும் உள்ளேயும் இருக்கிற இடைவெட்டில் நின்றுகொண்டே தொடர்கிறேன்.

அப்படி என்ன பெரிய பிரச்சினையாக இந்த விசயம் இவருக்கிருக்கிறது என்று ஒரு சிலர் விசனப்படவும் கூடும். தொடங்கிவிட்டேன் சில அனுபவங்களைச் சொல்லிவிடுகிறேன்.

கனடாவுக்கு நான் வந்த புதிது ஒரு நண்பர் இன்னொரு இந்திய எழுத்தாளருக்கு என்னை அறிமுகம் செய்கிறார் இவர் அகிலன் இவற்ற தம்பி ஒராள் கடைசி நேரம் செத்தவர். எனக்கு என்னுடைய தகுதியை நினைத்து அருவருப்பாயிருந்தது. என்னைப் பற்றிச் சொல்ல வேறொன்றும் இல்லாவிட்டால் அல்லது வேறெதையும் சொல்ல மனமில்லாவிட்டால் அறிமுகம் தேவையேயில்லை.

இன்னும் சிலர் ஒரு படி மேலே போய் கருணை காட்டுவார்கள் அதுவோ பெரும் கருணை ஏதேனும் விவாதித்தால் என்ன பெரிய விவாதம் ஏதாவது ஒரு விவகாரத்தில் புலிகளை விமர்சித்தால், அரசை விமர்சித்தால் அந்த நபர் நம்பிக்கொண்டிருப்பதற்கு எதிராயிருந்தால் நீங்கள் தம்பியை இழந்திருக்கிறீர்கள் அதனால் நாங்கள் உங்களோடு கதைக்கிறதில்லை என்பார்கள். அதாவது உங்களுடைய பார்வை முற்றிலும் தவறானது உங்கட தம்பி செத்துப்போனவர் என்பதால் அதை மன்னித்து விடுகிறோம் என்பதான் பாவனை அதிலிருக்கும். எனக்கு இதுவும் எரிச்சலாயிருக்கும் ஏதோ என் தம்பி ஒருவன்தான் புலிகளால் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்துச் செல்லப்பட்டவனா? வன்னியிலிருந்தவர்கள் பத்தாயிரத்திற்கும் அதிகமானவர்கள் எனச் சொல்கிறார்கள். நான் சொல்வது பிடித்துச் செல்லப்பட்டவர்களது எண்ணிக்கை அல்ல பிடித்துச் செல்லப்பட்டு இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை. ஆகவே இது ஒரு வகை மாதிரி என்னுடைய குடும்பத்தின் பிரச்சினை பத்தாயிரம் குடும்பத்தின் பிரச்சினை அது ஒரு சமூகத்தின் பிரச்சினை இல்லையா? ஆனால் அதை என்னுடைய தகுதியாக்கி நீங்கள் பாவம் இழப்பிலிருக்கிறவர் கோபத்தில் கதைக்கிறியள் அதனால் நாங்கள் மறுத்துரைப்பதில்லை எனச் சொல்லுவார்கள். ஆக இந்த ஆறுதலளிக்கிறோம் கோஸ்டி மிகவும் ஆபத்தானவர்களால் நிறைந்திருக்கிறது.

இன்னும் கொஞ்சப் பேர் இருக்கிறார்கள் நீங்கள் எழுதவேண்டும். தம்பியைப் பற்றி எழுதுங்கய்யா உங்கடை அனுபவங்கள் பதியப்படவேண்டும் வெளிக்கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்று நச்சரிப்பார்கள். நீங்கள் இதிலிருந்து வெளியே வரவேண்டும் அது இதெண்டு அன்புத் தொல்லை கொடுப்பார்கள் இப்படிப் பட்டவர்களை நான் மனசுக்குள் நினைப்பதுண்டு நல்லவன் ஆனா மூதேசி. சில வேளை  எனக்கு ஓங்கி முகத்திலேயே குத்துவிடவேண்டும் என்றெல்லாம் தோன்றும். ஏனெனனில் இப்படிக் கேட்பதும் துயரத்திலிருந்து விடுபடவைப்பதற்கான வழியல்ல மாறாக மீண்டும் மீண்டும் அதனுள்ளேயே அழுந்தவைக்கும் பாரக்கற்கள். இழப்பிலிருப்பவனை அவன் வழியிலேயே விட்டு விடுங்கள் காலம் எல்லாவற்றையும் ஆற்றும். அப்படி ஆற்றாவிட்டால் தான் என்ன? இழப்பினைத் திருப்பித்தர முடியாதபோது? எல்லாரும் யேசுநாதர்களா என்ன மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்து வருவதற்கு.

சொல்லப் போனால் இந்தச் சிறப்புக் கவனப்படுத்தல் சின்ன வயதிலிருந்து என்னோடு கூட வருவதுதான். அதற்குப் பெயர் தகப்பனைத் தின்னி. இப்போது இந்த தம்பியிழந்தான். இவ்வகையான சிறப்புத்தகுதியால் எனக்குக் கிடைக்கிற கடைசி மேடையாக இது இருக்கவேண்டும் என்று எல்லாம் வல்ல மரணத்தை வேண்டுகிறேன்.

இவ்வளவு நேரமும் நான் சொன்னதெல்லாம் என்னுடைய தம்பியின் இறப்பின் சற்றுப்பிந்திய சம்பவங்கள். உடனடியான சம்பவங்கள் காட்சிகள் இன்னும் கவனத்துக்குரியவை. என்னுடைய தம்பியின் இறப்புச் செய்தியை லண்டன்ல இருக்கிற தங்கையின் கணவர் எனக்குச் சென்னைக்கு போன் பண்ணிச் சொன்னவேளையில் உண்மையில் சென்னையில் நான் தங்கியிருந்த அறையில் என்னுடைய கணினியும் நானும் மட்டுமேயிருந்தோம். வெளிநாட்டில் என்னோடு நண்பராயிருந்தார் என்று நான் நம்பிய ஒரு எழுத்தாளருக்கு அவர் எனக்கு நிறைய உதவிகள் செய்திருக்கிறார் பொருளாதார ரீதியாகவும் நட்பு ரீதியாகவும் நான் சொல்வதற்கு வேறு யாருமில்லாமல் கூகுள் ரோக்கில் அவரைக் கூப்பிட்டுச் சொன்னேன்  அல்லது அழுதேன். அவர் அந்தக் கணம் ஆறுதலாயிருந்தார். போரின் மீது,புலிகள் மீது, அரசின் மீது, சமூகத்தின் மீது நிறையக் கோவப்பட்டார். அதனைத் தொடர்ந்த அவருடைய ஒன்றிரண்டு கதைகளில், கவிதைகளில் அந்த கோவத்தையும் அவர் பதிவு செய்திருந்தார். இப்போது அண்மைக்காலமாக அந்தத் தீர்ப்புகளில் ஒன்றிரண்டைத் திருத்தியெழுதியிருப்பதை அவதானித்தேன். கணிணியில் எழுதிய எழுத்துக்கள் தானே காலம் மாற மாற மாறும்.ஆனால் இழப்பென்பது சிலையில் எழுதிய எழுத்து.  எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சில காலம் கழித்து கோவம் குறைந்து அவர் தளம் திரும்பிய பிறகு இப்போது நான் பெயர் சொல்லாமல் அவரைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதைப் போலவே அவர் ஒரு இடத்தில் என்னைப் பற்றி மறைமுகமாகச் சொன்னார் இப்படி “ மச்சான் செத்தான் மாமன் செத்தான் எண்டு இயக்கத்தை எதிர்க்க வெளிக்கிட்டவன் என்று” அதனை அவர் பொதுசனவெளியிடம் கொஞ்சக் காலம் புலிகளை தான் விமர்சித்த பாவகாரியத்திற்கான தன்னுடைய பாவமன்னிப்புப் பிரார்த்தனையின் வாசகங்களாகத்தான் சொல்லியிருப்பார் என்று நாம் நம்புகிறேன். பாவமன்னிப்பும் அவருக்குக் கிடைத்தது. ஆனால் அதற்கும் கனகாலம் முன்பாகவே என்னிடம் புலிகள் குறித்த அப்படியான பார்வையிருந்தது என்பதை அவர் அறிவார். என்ன செய்வது எல்லோருக்குமானதுதானே ஆகாயமும் பூமியும். ஆனால் அது என்னை மிகவும் பாதித்தது. மனிதர்களற்றுக் கணினியும் நானுமாய்த் தனித்துவிடப்பட்ட கணத்தில் அறியநேர்ந்த சகோதரனின் மரணத்தை இவன் என் நண்பன் என நினைத்து ஆறுதலாச் சொல்லி இவனிடமா அழுதேன் என நான் வெட்கப்பட்டேன்.  அங்கீகாரமே எல்லாம் வல்லது என நண்பர் உணர்ந்திருந்தார் போலும் எதிர்ப்புணர்வும் மாற்றுக்கருத்தும் யாருக்கு வேண்டும் மண்ணாங்கட்டி.

இன்னொருவர் கொஞ்சப் பணத்தை எடுத்து என்பக்கமாக நீட்டி வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்றார் துயரத்தை பங்கு போடுகிறாராம். பற்றிக்கொள்ள ஏதுமற்றவரெனத் தன்னைச் சொல்லியபடி அவர் தமிழ்த்தேசியத்தை தாங்கும் பெருந்தூண்.

இன்னொருவர் வந்து என்னைப் பார்த்தபடியே நீண்டநேரம் மௌனமாய் அமர்ந்திருந்தார். திடீரென ஞாபகம் வந்தவரைப்போலக் கேட்டார் என்ன றாங்? எனக்கொருகணம் அவர் என்ன கேட்கிறார் எனத் தெரியவேயில்லை பிறகுதான் புரிந்தது புலிகள் அவர்களுடைய உறுப்பினர்களுக்கு வழங்குகிற இராணுவப் படிநிலையைக் கேட்கிறார் என்பது. நான் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாயிருந்தேன். அவர் சிறிது நேரம் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்து விட்டு சற்றும் மனம் தளராத விக்கிரமாதித்தனாய்க் திரும்பவும் கேட்டார். உங்கட தம்பி அவசரகாலத்தில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டவரா அல்லது தானாகச் சேர்ந்தவரா? தொடர்ந்து அவசரகாலத்தில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டவராயிருந்தால் வீரவேங்கைதான் குடுத்திருப்பாங்கள் என்றார். அதற்கிடையில் என்னருகில் இருந்த இன்னொரு நண்பர் அவரைக் கையைப்பிடித்து வெளியில் அழைத்துச்சென்றுவிட்டார். இல்லையென்றால் நான் சத்தியமாய் அவரை அடித்திருப்பேன்.

நேற்று நான் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போதுதான் இரண்டு விசயங்களை  உணர்ந்தேன். ஒன்று அந்த நண்பருக்கு பிடித்துச் செல்லப்படுவதற்கு வன்னியில் யாருமில்லை. வைபோசாகப் பிள்ளை பிடித்தல் என்பதை எவ்வளவு நல்ல நிகழ்வாக அவசரகாலத்தில் அழைத்துச் செல்லுதல் என்று அவர் சொன்னார் அது எவ்வளவு அரசியல் நியாயப்படுத்தல் நிறைந்த சொல். அங்க நிக்கிறான் தப்பியோடிய தமிழன், என்று தோன்றிச்சுது.

இந்த இடத்தில் நினைவுக்கு வருவதால் இன்னொன்றையும் சொல்லிவிட்டுப் போகிறேன். சொற்களாலானதுதான் இந்த அரசியல் வெளி. இலங்கை மனித சமூகத்தின் அரசியலே சொற்களின் வர்ணனைகளாலானது. இதே தொழிநுட்பத்தைத் தான் இலங்கை அரசும் பயன்படுத்துகிறது. அதாவது முன்னாள் போராளிகளை ஜெயிலில் அடைத்த வைத்திருப்பதற்கு அது வைத்திருக்கிற சொல் புனர்வாழ்வு பாருங்கள் எவ்வளவு அரசியல் நியாயமூட்டப்பட்ட சொல் அது.

சரி அந்த றாங் கேட்ட நண்பருக்கே மீண்டும் வருகிறேன். இன்னொரு முரணும் உண்டு அவர் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரனாக்கள் வைபோசா ஆள்பிடிச்சபோது(தமிழ்த்தேசிய இராணுவத்திற்கு) தான்தப்பிப் பிழைத்த கதைகளை சாகசமாக இன்றைக்கும் விபரிப்பார். ஒரே செயல் சில வருடங்கள் கடந்து செய்யப்படும்போது எப்படி நல்லசெயலாக பாதிக்கப்பட்டவராலேயே பார்க்கப்படுகிறது என்று வியந்தேன். இரண்டாவது அவர் என்ன றாங் என்ற அவருடைய கேள்விக்கு நான் பதிலளிக்காமல் இருந்ததற்கு காரணம் என்னுடைய தம்பிக்கு வழங்கப்பட்ட றாங் பெருமையோடு சொல்லப்பட முடியாதபடி குறைவானது என்பதனால் ஏற்பட்ட கள்ள மௌனம் என அவர் நினைத்திருப்பாரோ என்றும் நான் நேற்று நினைத்தேன்.

அது எவ்வளவு துயரமான உண்மை. வீரவேங்கைகளின் மரணமும், பிரிகேடியர்களின் மரணமும், இளவரசர்களின் மரணமும்,சாதாரண பாலகர்களின் மரணமும், தளபதிகளின் மரணமும், சிப்பாய்களின் மரணமும் எத்தனை வேறுபாட்டுடன் அணுகப்படுகிறது, அணுகப்பட்டது. இதற்கெல்லாம் உயிருள்ள சாட்சியங்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள். புரகந்த கழுவர அந்தப்படம் தான் எனக்கிந்த இடத்தில் நினைவுக்கு வருகிறது. அதோடு கூடவே கொக்காவிலில் சர்வதேசச் செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தினரால் எரியூட்டப்பட்ட 1500 படையினரின் சடலங்களும் நினைவுக்கு வருகின்றன. முல்லைத்தீவுப் படைமுகாமை புலிகள் கைப்பற்றியபோது அதில் கைப்பற்றப்பட்ட இராணுவத்தினரின் சடலங்களை அப்போதைய சந்திரிகா அரசாங்கம் கையேற்க மறுத்தது. அந்தச் சடலங்களை வெற்றி இறுமாப்போடு வன்னிச் சனங்கள் சந்திரன் சிறுவர் பூங்காவில் சென்று பார்த்தனர். முல்லைமண் எங்களின் வசமாச்சு ஈழம் முற்றிலும் வெல்வது திடமாச்சு வெற்றி மெட்டு வானலைகளில் மிதந்தது. ஏழாம் வகுப்புச் சின்னப்பெடியன் இந்தப் பாட்டைப் பாடிக்கொண்டு ஒழுங்கைக்குள் தனது நீலச் அரைச் சைக்கிளை ஓடித்திரிந்தான். அது நான் தான். பிறகு அதே சின்னப் பெடியன் கொக்காவில் ஏ9 வீதியோரக்காடுகளில் எரிக்கப்பட்ட அந்தச் சடலங்களின் பிணவாடை மறையும் முன்பாக மூக்கைப் பொத்தியபடி கிளிநொச்சியை விட்டு அதே சைக்கிளில் இடம்பெயர்ந்து மாங்குளம் நோக்கிப் போனான். வெற்றி என்பதும் தோல்வியின் முதற்படிதான் சில நேரங்களில்.  மரணம் எவ்வளவு பொய்யாக எவ்வளவு அரசியலாக,எவ்வளவு ஏமாற்றாக யுத்தத்தை முன்னெடுக்கும் தரப்புகளால் செய்யப்படுகின்றன என்பதற்கது சாட்சி.

இசைப்பிரியாவின்  இறந்த உடல் முதலில் துவாரகாவின் உடலாகத்தான் உலகம் முழுவதும் அறியப்பட்டது. உங்களுக்கது நினைவிருக்கலாம். உலகம் பதைபதைத்தது. பிரபாகரனின் மகள் என்கிற பதட்டம் அதிலிருந்தது. பிறகுதான் அது இசைப்பிரியா என்கிற ஆறுதலான தகவல் தமிழ்த்தேசிய இணையப்போராளிகளை வந்தடைந்தது. அந்த ஆறுதலை அவர்கள் 2009 ல் வெளிப்படுத்திய விதம் மிகவும் அருவருக்கத்தக்கது. அப்போது நான் பேஸ்புக்கில் எழுதியது நினைவிருக்கிறது “அது அவளில்லாவிட்டால் பரவாயில்லையா?” உண்மையைச் சொன்னால் பரவாயில்லை என்பதுதான் அநேகரின் உள்ளக்கிடக்கை. இந்த மனோ நிலை எங்கிருந்து முளைக்கிறது? இந்தச் சாக்கடைச் சமூகத்திற்குத்தான் அறிவூட்டல் முதலில் தேவை. மரணம் என்பதில் இத்தனை வேறுபாடுகளைக் கண்டுபிடித்து வைத்திருக்கிற ஒரு சமூகம். இழப்பில் இத்தனை தகுதி நிலைகளைக் கொண்டியங்கும் சமூக அமைப்பில் எப்படி இழப்பில் இருக்கிறவனுக்கு ஆறுதல் கிடைக்கும்.

சாவு இழப்புத்தான். ஆனால் ஐஐயோ என்று ஒன்றையும்,அப்படியா சந்தோசம் என்று இன்னொன்றையும் எப்படி இந்தச் சமூகத்தால் பார்க்கமுடிகிறது?

அண்மையில் சவுதி அரேபியாவில் மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்பட்ட ரிசானாவின் தண்டனை நிறைவேற்றல் காட்சி என்ற பெயரில் ஒரு வீடியோவை பார்த்தேன். உடல் பதற சகமனிதனாயிருக்க வெட்கப்பட்ட ஒரு தருணம் அது. என்ன ஒரு கொடுரமான தருணம் அது. என்னை மிகவும் பாதித்தது. ஆனால் அது ஒரு பெரும் குற்றவுணர்வை எனக்குள் எழுப்பியது ஒரு பதினைந்து வருடங்கள் முன்னால் என்னுடைய அனுபவம் இது ஒரு பதினாலாவது வயதில் என்று நினைக்கிறேன் நாங்கள் இடம் பெயர்ந்து ஸ்கந்தபுரத்தில் இருந்தோம் தேசத்துரோகியைச் சுடுவதற்காக ஸ்கந்தபுரச் சந்தைக்கு முன்னால் மரக்குற்றியில் ஏற்றிவைத்து குற்றப்பத்திரிகை படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள் அந்த மனிதனின் கைகள் பின்னால் கட்டப்பட்டிருக்க அவன் கால்களால் கூப்பியபடி தனக்கருகில் துவக்கேந்தி நின்றவர்களிடம் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தான். துவக்குகள் ஏந்தியிருந்தவர்கள் சுடப்போகிறார்கள் என்றெதிர்பார்த்த தருணத்தில் சரேலென்று பிக்கப்பொன்றின் கதவுதிறந்து வெகு ஸ்டைலாக பிஸ்டலை உயர்த்தி ஒரே வெடி நான் அதை ஒரு புனிதக் காரியத்தைப் பார்ப்பதைப் போலவே பார்த்தேன். தேசத்துரோகிக்கு வேண்டியதுதான் வெட்கத்துடனும் துயரத்துடனும் சொல்கிறேன் அந்த மனிதன் பற்றி எந்த அக்கறையும் எனக்கிருக்கவில்லை. இறந்து போன அந்த மனிதனை விடவும் பிஸ்டலோடு வந்த கதாநாயகனின் தரிசனம் மகிழ்ச்சியளித்தது. அவர்தான் அந்த விசாரணைப்பிரிவின் பொறுப்பாளர், பொட்டம்மானின் வலது கை இப்படித்தான் சனங்களிடம் ஆரவாரமிருந்தது. இறந்த போன அந்த மனிதனைப் பற்றி ஒரு நாயும் சீண்டவில்லை. நான் அவனது கொலையை நியாயம் என்றே நினைத்தேன். இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால் நியாயமா அநியாயமா என்றெல்லாம் யோசிக்கக் கூட இல்லை. ஆனால் இத்தனை வருடங்கள் கழித்து யாரோ ஒரு பெண்ணின் தலை கொய்யப்படுவதைக் கண்டு வேதனைப் படும்போது காட்டிக் கொடுத்ததாய்ச் சொல்லப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டவனின் கூப்பிய கால்களும் அந்த மரக்குற்றியில் யாரோ மண்ணள்ளிப் போட்டு மறைத்தபின்னும் எட்டிப்பார்த்த படியிருந்து உறைந்த இரத்தமும் என் நினைவுகளில் மேலெழுகின்றன. அவை என்னைப் பார்த்து பெரிய மனிதாபிமானி மாதிரி நடிக்காதே என்றென்னைக் கேட்குமாப்போல் இருக்கிறது.  நான் இந்த இரண்டு மரணங்களையும் பார்த்ததைப் போலத்தானே இந்தச் சமூகம் மரணத்தைக் கொலையை அணுகுகிறது. அப்படியானால் எங்கே அறிவூட்டல் தேவை?

நினைவு கொள்ளல் நல்லதுதான். தேவைதான். நமது உரிமைதான் ஆனால் இன்றைக்கு அது பெரும் அரசியலாகவும் வியாபாரமாகவும் தமிழ் மொழிக்குப் புதிய சொற்களைக் கண்டடைவதற்கான நாளாகவும்தான் இருக்கிறது. மே 18 ஐ என்ன பெயரில் அழைப்பது என்பதிலேயே தமிழ்த்தேசிய ஜனநாயக இதயத்தில் ஒரு பெயரில்லை. அதற்கே ஆயிரம் அடிபாடு நீங்கள் தமிழ்த்தேசியத்தை இந்த அடிபாடுகளிலிருந்து பார்க்காதீர்கள் என்பதாய் மரத்திலிருந்து பாம்பொன்று காதுக்குள் சொல்லும்.  இன்றைக்கு புலிகள் இயக்கமே பலதாய் பிரிந்திருக்கிறது அதற்குள் ஒற்றுமை வேண்டி ஒரு சிலர் பேசுகிறார்கள். காலப்போக்கில் மற்றவற்றைப் பின்தள்ளி ஒரு அமைப்பு ஏகப்பிரதிநித்துவம் பெறும், மற்ற இரண்டோ மூன்றோ அமைப்புக்களும் ஒட்டுக்குழுவாகவும்,துரோகக் கும்பலாகவும் உறுதிப்படுத்தப்படும். தமிழ்த்தேசியத்தின் ஜனநாயக இதயம் பலத்துடன் இருப்பதாகப் பத்தியாளர் எழுதுவார்கள். இதுதானே முப்பத்துச் சொச்சம் இயக்கங்களுக்கும் நடந்தது. வாழ்க்கை மட்டுமல்ல வரலாறும் வட்டம் தானோ? நினைவு கொள்ளுதலில் எவ்வளவு அரசியல் இருக்கிறது? யார் நினைவு கொள்ளப்படுகிறார்? யாரால் நினைவு கொள்ளப்படுகிறார் என்பதில் தானே எல்லாம் இருக்கிறது இல்லையா? யார் யாரை நினைவு கொள்ளுவது யார்  யாரைக் கழிப்பது ஒரு தீர்மானத்துக்கு வரமுடியுமா? ஓரு உதாரணத்துக்குச் சொல்கிறேன் தியாகிகள் தினத்துக்கும் மாவீரர் தினமளவு பிசினஸ் நடக்குமா? மன்னிக்கோணும் கவனம் கிடைக்குமா? எங்களுக்குள் இவ்வளவு சிக்கல் இருக்கிறதே இதை எப்படித் தீர்ப்பது? நாங்களே இன்னொருவர் நினைவுகொள்ளும் உரிமையை மறுத்தபடி நமது உரிமைக்காய் குரலெழுப்புகிறோம் நடக்குமா? அது வேறு இது வேறு கனி ருசியானது அருந்து அருந்து மரத்தில் தொங்கும் அதே பாம்பு உருவேற்றும்.

அரசாங்கம் இன்றைக்கு யுத்த வெற்றியைக் கொண்டாடுகிறது அல்லது நினைவு கூர்கிறது. ஆனால் இந்த யுத்த வெற்றியைப் பெறுவதற்காக எத்தனை ஆயிரக்கணக்கான ஏழைச்சிங்களவர்களின் வீடுகளுக்கு சவப்பெட்டிகளை வெகுமானமாக இனவாதம் அழித்திருக்கிறது.  உண்மையில் சிங்களவர்கள் வீடுகளில் இந்த நாளன்று யுத்தத்தில் இழந்த தங்கள் பிள்ளைகளை நினைக்காமல் உறவினர்கள் இருப்பார்களா? வெற்றிக் கொண்டாட்டங்களின் உற்சாக ஓசையில்,இராணுவ அணிவகுப்பின் சப்பாத்துக் குளம்பின் ஓசையில்,வெடிக்கப்படும் மரியாதை வேட்டுக்களின் பேரொலியில் மேலெழமுடியாது தேய்ந்தடங்கிப் போகிறது தாய்மாரின் விசும்பல். உண்மையில் வெற்றியைக் கொண்டாடுகிறவர்களுக்கு அதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட விலை தெரிவதேயில்லை ஏனெனில் அதை அவர்கள் செலுத்துவதில்லை. இந்த வெற்றி என்று அவர்கள் சொல்லிக்கொள்ளும் மனிதகுலத்தையே வெட்கம் கொள்ளவைக்கும் செயலுக்காக எத்தனை பேரின் மரணங்களை அந்தச் சின்னத்தீவுக்கு இராஜபக்ச குடும்பம் பரிசளித்திருக்கிறது.

இதே நிபந்தனைகள்தான் நமக்கும் ஒரு காலத்தில் பொருந்திப் போயிருந்தது நண்பர்களே. சமாதான காலத்தில் நம்முடைய ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நாடாளுமன்றத்தில் சாவல் விட்டார் “40000 சவப்பெட்டிகளை தயாராக வைத்திருங்கள்” என்று அப்போது யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த இராணுவ வீரர்களின் எண்ணிக்கையது. ஆனையிறவு புலிகளிடம் வீழ்ந்த போது உலகம் முழுவதும் பட்டாசுகள் வெடித்தன இனிப்புக்கள் பரிமாறப்பட்டன. அதே நேரம் நூற்றுக்கணக்கான வீடுகளில் சவப்பெட்டிகளுக்கு தாய்மார்கள் துணையிருந்தார்கள். ஆனால் பரிமாறப்பட்ட எந்த இனிப்பிலும் இந்தத் தாய்மாரின் கண்ணீரின் உப்புச் சுவடேயில்லை. வெற்றி ஆராவாரத்தில் துயிலுமில்லப்பாடல் ஒலியடங்கித் தேய்ந்தது. எப்படி இந்த உலகம் இத்தனை கொடுரமானதாய் சீவிக்கிறது? சவப்பெட்டிகளை தயார்ப்படுத்துங்கள் என்று சவால் விட்டவர் இன்றைக்கும் இருக்கிறார் அதே சவாலை அவர் எப்போதும், இன்னொரு சந்தர்ப்பத்திலும் விடத் தயாராயே இருப்பார் என்றே நான் நம்புகிறேன். ஏனெனில் அவருக்கு உறுதியாகத் தெரியும் களத்தில் செத்து மடியப்போவது தானல்ல என்பது.

என்னிடமிருக்கும்

இந்தச் சொற்கள்

சுயநலமிக்கவை….

பதுங்குகுழியின்

தழும்புகளை,

கண்ணிவெடியில்

பாதமற்றுப்போனவளின் பயணத்தை,

மற்றும்

வானத்தில் மிதந்த

ஒரு பேரிரைச்சலுக்கு

உறைந்து போன குழந்தையின் புன்னகையை…

நாளைக்கான நிபந்தனைகள் ஏதுமற்ற

ஓய்வுப்பொழுதொன்றில்

வெற்றுத்தாளில் அழத்தொடங்குகின்றன.

என்னிடமிருக்கும்

இந்தச் சொற்கள்

அயோக்கியத்தனமானவை.

துப்பாக்கிகளிடையில்

நசிபடும் சனங்களின் குருதியை

டாங்கிகள் ஏறிவந்த

ஒரு சிறுமியின் நிசிக்கனவை

மற்றும்

தனது ஊரைப்பிரியமறுத்த

ஒரு கிழவனின் கண்ணீரை

போரின் நிழல்விழா வெளியொன்றின்

குளுமையிலிருந்து

பாடத்தொடங்குகின்றன..

என்னிடமிருக்கும்

இந்தச் சொற்கள்

சுயநலமிக்கவை….

அயோக்கியத்தனமானவை…

ஆயினும் என்ன

பிணங்களை விற்பதற்கு முன்பாக

துயரங்களை விற்றுவிடுவதுதான்

புத்திசாலித்தனமாது..

இதை என்னுடைய வலைப்பதிவில் 2009 ஜனவரியில் போட்டிருக்கிறேன் அதற்கும் சில மாதங்கள் முன்பு எழுதியிருந்திருப்பேன். துயரங்களை விற்றுத் தீர்ந்து பிணங்களை விற்கும் காலத்தில் நாம் இப்போதிருப்பதாய் உணர்கிறேன்.

வென்றவர்கள் தோற்றவர்களாகவும் தோற்றவர்கள் வென்றவர்களாகவும் மாறி மாறிக் கொன்றதில். தமிழ்த்தாய்மார்களுக்குப் பிள்ளைகளுமில்லை அவர்களின் கல்லறைகளுமில்லை. கல்லறைகளைக்கூட விட்டுவைக்காத நாகரீகமற்ற நீசர்களாக இலங்கை ஆட்சியாளர்கள் இருக்கிறார்கள். பிழைத்தலுக்காக பல்வேறு இடங்களில் மாவீரர் நாள் என்ற பெயரில் வசூலை இந்தப்பக்கத்தில் நடத்துகிறார்கள். இது இரண்டுக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்கிறது? அதை விடவும் பல பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பே மண்ணுக்காய் போராட்டம் என்ற பெயரில் செத்துப்போன எத்தனையோ பேர் செத்தும் அங்கீகரிக்கப்படாதவர்களாய் தசாப்தங்கள் கடந்தும் ஒரு அனுங்கல் குரலில் நாங்களும் ஈழத்தமிழர்களுக்காய் இனவாதத்திற்கெதிராய்ப் போராடியவர்கள் தான் என்று முனகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

“மாண்ட வீரர் கனவு பலிக்கும் மகிழ்ச்சிக் கடலில் தமிழ் மண் குளிக்கும்” என்று கொத்துரொட்டிக் கடைப் பெயர்ப்பலகையில் எழுதிப் போட்டிருக்கிறார்கள். இதற்காகத் தானா இந்தவிலை? இதற்காகவா இத்தனை மரணங்கள்? உண்மையில் இந்தச் சமூகம் அந்த மரணங்களை மதிக்கிறதா? எல்லாவற்றையும் தங்களது இருப்பிற்கானதாகவும், பிழைத்தலுக்காகவும் , உணர்ச்சி அரசியலுக்காகவும் ஆகுதியாக்கிக் கொண்டிருக்கிற இந்தச் சமூகம் உண்மையில் இழந்தவர்களைப் பற்றி அக்கறை கொள்வதை விட்டு விட்டு. மரணங்களைக் கொண்டாடாமலிருக்கக் கற்றுக் கொள்ளட்டும். எல்லா இடங்களிலும் மரணத்தின் விளைவுகள் ஒன்றேதான் என்பதை இந்தச் சமூகம் அறிந்து கொள்ளட்டும். பெருமைப்படுத்திவிட்டாலோ அல்லது சிறுமைப்படுத்திவிட்டாலோ மரணம் அல்லது இழப்பு உருவம் மாறிவிடாது என்கிற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும். ஆற்றுப் படுத்துதல் பற்றி பிறகு பார்க்கலாம்.

மே 19 2013 அன்று கனடாவில் இடம்பெற்ற மரணம் இழப்பு மலர்தல் நிகழ்வில் நிகழ்த்திய உரையில் எழுத்து வடிவம்.

கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா?

Posted by த.அகிலன் on Feb 2nd, 2013
2013
Feb 2

சாத்திரக்காரர்கள்
தலைமறைவானார்கள்.

சனங்களின் பெரும்பிணி
சாத்திரியின் பரிகாரங்களில்
தீராதென்பதை
சாவு சனங்களை நெருக்கிய
மலந்தோய்ந்த கடற்கரையில்
பிணங்கள் மிதந்த கடனீரேரிகளில்
தம்மை நோக்கி இரண்டு பக்கங்களிலிருந்தும்
குறிபார்த்துக்கொண்டிருந்த துப்பாக்கிகளை அஞ்சிய இரவில்
சனங்கள் கண்டுகொண்டார்கள்.

சனங்களோடு சனங்களாய்
தப்பியோடும் அவசரத்திலும்
சாத்திரக்காரர்கள் பரிகாரப் புத்தகத்தை
குழிதோண்டிப் புதைப்பதற்கு மறந்திருக்கவில்லை.
போகுமிடம் எப்படியோ?
சூரியன் மேற்கில்தான் உதிக்குமோ?
நிலவு பகலில்க் காயுமோ?

போன பின்னர் பார்க்கலாம்.

முக்காடிட்டபடி
தமக்கு முன்னர் ஓடித் தப்பிய சாத்திரக்காரர்களைச்
சபித்தபடி சனங்கள் உத்தரித்தனர்.

ஊழி முடிந்தபின்னர்
பிழைத்தவர் உழன்றனர்.
சவமாய் உடல் சுமந்து
மெல்லத் திரும்புகிறது காலம்.

துவக்குகளுக்கு ஒளித்தொளித்தேனும்

சப்பாத்துக்கால்களின் இடுக்குகளின் வழியேனும்
பூக்கத்தான் செய்தது நித்திய கல்யாணி

சாத்திரக்காரர்கள் காத்திருந்தனர்.
சனங்கள் தெம்படைந்த ஒரு நாளில்
அவர்கள் மறுபடியும் தொடங்கினர்

ஒபாமா உச்சத்தில்..
பான்கீ முன் பக்கத்தில்
இந்தியா கக்கத்தில்
சீனாவோ வெக்கத்தில்
சிறீலங்கா துக்கத்தில்
கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா?
சாத்திரக்காரரின் வசியக்குரல்
சனங்களை மயக்கத் தொடங்குகிறது.

எலும்புக்கூடுகளை விலத்தி விலத்தி

புதையல் தோண்டிய யாரோ ஒருவன்
கண்டெடுக்கிறான் சாத்திரக்காரர்களின்
பழைய பரிகாரப் புத்தகத்தை.

சாத்திரக்காரன்
அசராமல் சொன்னான்
அது போனமாதம்
இது இந்தமாதம்.

நன்றி வல்லினம் பிப்ரவரி இதழ்


BROTHERHOOD OF WAR

Posted by த.அகிலன் on Dec 10th, 2012
2012
Dec 10

390326-0வெறுமனே

எதிர்முனை இரையும்

என் கேள்விகளின் போது

நீ

எச்சிலை விழுங்குகிறாயா?

எதைப்பற்றியும்

சொல்லவியலாச்

சொற்களைச் சபித்தபடி

ஒன்றுக்கும் யோசிக்காதே

என்கிறாய்..

அவன் இறப்பதற்கு சில மாதங்கள் முன்னதான  தொலைபேசி உரையாடலின் பின் எழுதிய வரிகள் அவை.

யார் முதல் பற்றிங்? யார் சைக்கிள் ஓடுவது? யார் எடுத்திருக்கிறது பெரிய வாழைப்பழம்? இப்படி எதற்கெடுத்தாலும் சண்டைபிடித்துக்கொண்டேயிருந்தோம் சண்டை பிடிக்கவே பிறந்தது போலச் சண்டை, ஜென்ம விரோதிகளைப் போல. அவன் ஒரு முறை மயங்கி விழுந்த போது நான் அழுத கண்ணீர் எங்கிருந்தது? என்பது எனக்கே தெரியாது. எனக்குள்ளே புகுந்திருந்தது என்னை அழவைத்தது எது?அம்மம்மா சொன்னாள் “தானாடா விட்டாலும் தசையாடும்” சகோதரனைச் சினேகிதனாக்கும் வித்தைகள் தெரிந்தவர்கள் பாக்கியவான்கள். சினேகிதனோ? இலலையோ? நமக்கே தெரியாமல் நமக்கிடையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் பிரியத்தின் அலைவரிசை ஆனந்தமானது, அலாதியானது. தம்பியைப் பற்றிய நினைவுகள் மீழெழுந்தபடியிருக்கிறது இன்றைக்கு. ஒரு கடற்கரையில் அவன் பிணமாய் மிதந்திருக்கக் கூடும் எனும்போது .. மேலே எழுதவேண்டாம் என்று தோன்றுகிறது. என்னுடை தம்பி மாத்திரமா? நிறையத் தம்பிகள், நிறையத் தங்கைகள் ஆனாலும் என்ன என்னைப்போலச் சகோதரங்கள் தானும் ஆடித் தசையும் ஆடிக் களைத்துச் சோர்ந்து விழத்தான் முடிந்தது. காப்பாற்றமுடியவில்லையே எனும் குற்றவுணர்வு நிழலைப்போலக் கூடவருகிறது. எப்படிக் கடப்பது அதை? சாகும் வரைக்கும் கடக்கவே முடியாதென்றுதான் தோன்றுகிறது. சகோதரனை இழப்பதென்பது உடலின் பாகமொன்றை இழப்பதைப் போலென்று அடிக்கடி நினைக்கிறேன். போர் என் சகோதரனைத் தின்றது. புலிகளால் கட்டாயமாக அவன் பிடித்துச் செல்லப்பட்டபோது கோழையாய் நான் தப்பிச் சென்னைக்கோடினேன். அதைவிடவும் எனக்குச் செய்வதற்கேதுமிருந்ததா எனவும் எனக்குத் தெரியாது? ஆனால் இன்றைக்கு அவனை இழந்தபின்னரான குற்றவுணர்விலிருந்து தப்பியோடும் திசைகளற்றவனாய் தடுமாறி நிற்கிறேன்.

tae-guk-gi-the-brotherhood-of-war-korean-flicks-9966602-400-172ஒரு தென் கொரியப் படம் The brotherhood of war கொரிய யுத்தம் பற்றியது. தென் கொரியாவில்  கட்டாயமாகப் படைக்கு இழுத்துச் செல்லப்படுகிற தம்பியைச் சாவிலிருந்து காப்பாற்ற அவனைப் படிப்பித்து பெரியாளாக்கோணும் என்கிற தன் அம்மாவின் கனவை நிறைவேற்ற, அண்ணனும் அவனோடே போகிறான். அதன் பிறகு சாவின் தருணங்களிலிருந்தெல்லாம் எப்படித் தம்பியைக் காப்பாற்றுகிறான் என்கிற கதையினூடாக யுத்தகாலத்தை, யுத்தத்தை, தென்கொரியாவின் படைகளை, அதன் அரசை விமர்சிக்கிறது அந்தப்படம். என் தம்பியை மற்றும் என்னை முன்னிறுத்தி அந்தப்படம் பெரும் துயரையும் கொந்தளிப்பையும் எனக்குள் நிகழ்த்தியது. உலகம் நம்மிலிருந்தே தொடங்குகிறது. நமது துயரங்களைப் போலவோ அல்லது நமது ஆனந்தங்களைப்போலவோதான் உலகத்தின் கண்ணீரும் புன்னகையும் இருக்கமுடியும் என்கிற புரிதலிருந்துதானே தொடங்கமுடியும் மனிதநேயம்.

போர் எல்லா இடங்களிலும் ஒன்றையேதான் உற்பத்தி செய்கிறது. அதுதான் சாவு. சாவுகளால் ஊரை நிறைக்கிற போர், திரை முழுதும் விரிகிற இரத்தம், காதுகளை நிறைக்கிற வெடிச்சத்தம், ஆன்மாவை அரித்துத் தொலைக்கிற போரின் நெடில் அவை துயரமானவை.  மனதை வெடித்துவிடச்செய்யும் பாரம் நிறைந்த துயரத்தை திரைகளின் சித்திரங்களில் அசையவைப்பதன் சாத்தியங்கள் சொற்பமே. ஆனாலும் இந்தப்படம் இதயத்தை உலுக்குகிறது. ஒரு துளி கண்ணீரை, உதடுகளின் விம்மலை, போர் உற்பத்தியாளர்களின் மீதான  கசப்பை பார்வையாளனிடம் விட்டுச் செல்கிறது.

துவக்குகள் திணிக்கப்பட்ட சிறுவர்கள், துரோகிகளால் நிறையும் சவக்குழிகள், நிலம் விட்டுத் துரத்தப்படும் சனங்கள், கூட்டம் கூட்டமாக சரணடைந்த எதிரிப்படைகளைக் கொல்லும் போர்க்குற்றங்கள் என்று எல்லா யுத்தங்களும் ஒரே மாதிரியானவையே.

“நீ வீரமாகப் போரிட்டாயானால் ஒரு மெடலுக்குத் தகுதி பெற்றவனானாயானால் உன்னுடைய தம்பியை வீட்டுக்கனுப்பிவிடுகிறேன். முன்பு ஒரு தந்தை தன் மகனைக் காப்பாற்ற அவ்வாறுதான் செய்தார் என்று தளபதி அண்ணனிடம் கூறுகிறான். அந்தக்கணத்திலிருந்து தன் தம்பியைக் காப்பாற்றப் போகும் பதக்கத்துக்காக அதற்காகவே தன்னுடைய உயிரைப் பணயம் வைத்து ஒரு யுத்த வெறியனைப் போல வட கொரியர்களைக் கொல்லுவதே தன்னுடைய லட்சியம் என்பதைப்போல தமையன் போரிடுகிறான். தன்னுடைய தளபதியை திருப்திப் படுத்துவதற்காக தங்களுடைய பால்ய நண்பனான ஒரு சரணடைந்த வடகொரியப் படைச்சிறுவனை (அவனும் கட்டாயமாகப் படையில் சேர்க்கப்பட்டவனே) அவனை கொல்லவும் துணிகிறான் அண்ணன். இதனால் தம்பி அவனை வெறுக்கவும் செய்கிறான். தம்பி அண்ணன் வெறும் பதக்கத்துக்கும் புகழுக்கும் ஆசைப்பட்டு இதனைச் செய்கிறான் என்று கோவித்துக் கொள்கிறான். உன்னுடைய இதயத்தை எங்கே தொலைத்துவிட்டாய் நீ மாறிவிட்டாய் என்று அண்ணனிடம் வெறுப்படைகிறான். அண்ணனைக் குற்றவுணர்வுக்குள்ளாக்க தன்னைத் தானே சில சமயங்களில்  சில சமயங்களில் வருத்திக்கொள்ளவும் செய்கிறான் தம்பி.

ஒரு காட்சியில் தென் கொரியாவுக்கு உதவுவதற்காக வந்திருக்கிற அமெரிக்கப்படைகளிடம் இருந்து கொஞ்ச சொக்லேற்றுக்களை வாங்கிக் கொண்டு வருகிற அண்ணன் அதிலொன்றை தன் தம்பியிடம் கொடுக்கிறான். படத்தின் ஆரம்பத்தில் ஐஸ் பழம் விற்கிறவரிடம் இருந்து தன் தம்பிக்கு எவ்வளவு ஆசையாக ஒரு ஐஸ்பழத்தை வாங்கிக் கொடுப்பானோ அதைப்போல அந்த சொக்லேட் பாரையும் அவனிடம் கொடுப்பான். யுத்தகளத்திலும்,  சுற்றிலும் நிறைகிற மரணங்களின் மத்தியிலும், விரட்டுகிற கட்டளைகளிற்குள்ளும் தமையனிடம் மிதக்கிற சகோதர வாஞ்சை மனதைப் பிசைகிறது.

taegukgi1ஒருநாள் தென்கொரியப் படையினரே கம்யூனிஸ்டுகளின் ஊர்வலத்துக்கு போனாள் என்று அண்ணனின் காதலியை பிடித்துச் செல்வார்கள். தம்பி அவளைக் காப்பாற்றப் போவான். அண்ணின் காதலியை சுடுவதற்காக வரிசையில் நிறுத்தி வைத்திருப்பார்கள். தன் இராணுவமே இந்தப் படுகொலையைச் செய்வதை தம்பி தடுப்பான். அவர்கள் அவனை நீயும் துரோகியா என்று கேட்பார்கள். இதற்கிடையில் அண்ணனும் வந்து சேர்ந்து கொள்வான் இருவருமாய் அவளைக் காப்பாற்ற தங்கள் சொந்த இராணுவத்தின் புலனாய்வுத் துறையினரிடமே சண்டையிடுவார்கள். அவர்கள் தமையனின் மெடலைப் பார்த்ததும் அவனிடம் சொல்லுவார்கள் இவள் துரோகி கம்யூனிஸ்டுகளின் ஊர்வலத்துக்குப் போயிருக்கிறாள் என்பான். அவளோ நானும் உன் தாயும் என் சகோதரர்களும் பசியாயிருந்தோம் ஊர்வலத்தில் அவர்கள் சாப்பாடு கொடுத்தார்கள் அதனால் போனேன் மற்றும்படி நான் எதுவும் செய்யவில்லை நம்பு என்று சொல்லுவாள். அண்ணனாலும் தம்பியாலும் எதுவும் செய்யமுடியாமல்  அவளை அவர்களின் கண்ணெதிரே சுட்டுக்குழியில் தள்ளுவார்கள். தங்களை எதிர்த்தான் என்பதால் தம்பியையும் அவர்கள் சரணடைந்த எதிரிப்படையினரோடு  சேர்த்து அடைத்து வைத்து தீயிட்டு கொழுத்தியும் விடுவார்கள். தம்பியை தன் சொந்த நாட்டு இராணுவமே கொன்று விட்டதே என்று அண்ணன் ஆத்திரமுற்று எதிரிகளோடு சேர்வான்.

ஆனால் தம்பி யாரோலோ காப்பாற்றப்பட்டு உயிரோடு ஒரு வைத்தியசாலையில் இருப்பான். தான் இறந்து விட்டதாகக் கருதித்தான் அண்ணன் எதிரிகளோடு சேர்ந்து விட்டான் என்பதை ஒரு கட்டத்தில் தம்பி தெரிந்து கொள்வான். அவன் அண்ணனைத் தேடி யுத்தம் தீவிரமாக நடந்துகொண்டிருக்கும் போது எதிரிகளின் முன்ணணி காவலரணுக்கு செல்வான். அங்கே தமையனிடம் நான் உயிரோடிருக்கிறேன். வா அம்மா நமக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். நான் பள்ளிக்கூடம் போகவேண்டும் நீ என்னோடு வா என்று கேட்கிறான். நீ இப்போது போ.. நான் நிச்சமாக வருவேன் என்று சொல்லி அவனைத் தமையன் அனுப்பி வைத்துவிடுகிறான்.

எனக்கு பவா மச்சாளினதும் ஜெகா மச்சாளினதும் நினைவு வருகிறது. ஜெகா மச்சாள் ஒரு நாள் இயக்கத்துக்கு போய்ட்டாள்  அன்றிலிருந்தே  மாமா வீடு செத்த வீட்டைப்போல இருந்தது. மாமா ஒப்பாரி வைத்தே அழுதுகொண்டிருந்தார். மாமி பவி மச்சாளோட ஏதோ இயக்க பேசுக்கு முன்னால நிண்டு அழப்போட்டா.  சில வேளைகளில் பொறுப்பாளர்களின் மனதைத் தாய்மாரின் கண்ணீர் கரைத்த காலம் அது. அந்த நேரத்தில மாமாட இன்னொரு மகளான பவா மச்சாளும் இயக்கத்துக்கு போயிட்டா.. மாமா வீடே கதி கலங்கிப்போனது. ஒரே நேரத்தில் இரண்டு பிள்ளைகள் இயக்கத்திற்குப் போவதென்பதைவிடத் துயரமானது ஒரு குடும்பத்திற்கு வேறெதுவும் இல்லை. இயக்கத்துக்கு போவதென்பது மரணத்தை நோக்கிப் போவது. மரணத்தை விரும்பி ஏற்பது. கத்தி எடுத்தவன் கத்தியாலயே சாவான் என்பது போல துவக்கெடுத்தவன் துவக்காலதான் சாவான் எண்டு மாமா அடிக்கடி சொல்லுவார். இரண்டு பேரும் இயக்கத்துக்கு போன பிறகு மாமா தாடி வளர்த்துக் கொண்டு திரிஞ்சார்.. அந்தத் தாடி பெரிதாகிக் கொண்டேயிருந்தது அவரது துயரம் போல. பார் மகளே பார்… போன்ற சிவாஜி படத்துச் சோகப்பாட்டுக்களை பெரிதாகப் போட்டுக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார் மாமா. ஒரே வீட்டில இரண்டு பேர் ஒரேயடியாய் இயக்கத்துக்கு போறதென்பது மிகவும் துயரமானதுதான் அது ஒரு பெரிய விசயமாகக் கிராமத்தில் பேசப்பட்டது.  ஆனால் கொஞ்சக் காலம் கழித்து மாமாவின் இரண்டு பிள்ளைகளுமே இயக்கத்திலிருந்து ஓடி வந்தார்கள். ஒரு நாள் சாமம் இரண்டு மணிக்கு யாருக்கும் தெரியாமல் ஒராளை எங்கட வீட்டையும் ஒராளை பெரியம்மா வீட்டிலும் ஒளிச்சு வைத்திருக்கச் சொல்லி விட்டிட்டு போனார் மாமா. அதற்குப்பிறகுதான் பவா மச்சாள் சொன்னா நான் ஜெகாவை திரும்ப வீட்ட கூட்டிக்கொண்டு வாறதுக்காகத்தான் நான் இயக்கத்துக்கே போனான் என்று. ஆனால் அதெல்லாம் கட்டாயமாக ஆட்பிடிப்பு நிகழாத காலம் விருப்பத்தின் பேரில் மட்டுமே இயக்கத்துக்கு பிள்ளைகள் சேர்ந்த காலம். கட்டாயமாக ஆட்பிடிக்கும் காலத்தில்  எந்தத் தாயின் கண்ணீரும் பொறுப்பாளர்களின் இதயத்தை கரைக்கமுடியவில்லை. யாராலும் அவர்களிடமிருந்து தப்பியோடிவந்துவிடமுடியாதிருந்தது. யூரோக்களும், கல்வீடு வளவும் சொத்துக்களும் பொறுப்பாளர்களின் இதயங்களைமட்டுமல்ல வன்னியை விட்டு வௌியேறும்  வழிகளையும் திறக்கவல்லனவாய் இருந்தது. ஏழைச் சனங்களின் கண்ணீரை உதாசீனம் செய்யதபடி அவர்களது புன்னகைக்கானதெனச் சொன்னபடி துவக்குகள் சுட்டன.

எனக்கு The brotherhood of war படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது. இந்த அண்ணனும் தம்பியும்  எனக்கு பவா மச்சாளினதும் ஜெகா மச்சாளினதும் நினைவு படுத்தினர். கூடவே இயக்கத்தில் சேர்ந்து மாவீரர்களாகிப்போன ஒரே வீட்டின் பிள்ளைகள் அத்தனை பேரின் நினைவும் வந்தது. ஓரே சண்டையில் அடுத்தடுத்த நாள் செத்துப்போன ஒரே குடும்பத்தின் சகோதரர்களும் இருக்கிறார்கள். எல்லாரையும் விதைத்தோம் எதனை அறுவடை செய்தோம்? குருதி விட்டு வளர்த்தோம், கண்ணீரால் கழுவினோம் யார் யாரோ கொலரைத் தூக்கிக்கொள்ள மண்தின்ற பிள்ளைகளை சுமந்த வயிறுகளிடம் கனன்றுகொண்டிருக்கும் தீயை காலத்தின் எந்தப் பெருங்காற்றும், எந்தப் பெருநதியும் அணைக்காது. அணைக்கவும் முடியாது.

தவிப்பு என்று வன்னியிலிருந்து வெளியான முல்லை யேசுதாசனின் படமொன்றும் இருக்கிறது. அதுவும் மிக முக்கியமான படம். கரும்புலியாய் தம்பி போவான். அவனது படகினைத் தள்ளிக் கடலில் இறக்கும் குழுவில் அவனது சொந்தச் சகோதரியே இருப்பாள். கரும்புலிப்படகு தினமும் சரியாக இலக்கை அடைய முடியாமல் திரும்ப வந்து கொண்டேயிருக்கும். அப்போது கரும்புலியாய் இருக்கும் தம்பிக்காரன் தமக்கையிடம் சொல்லுவான்

“நீ அழுது கொண்டு படகு தள்ளுறதாலதான் எனக்கு இலக்கு கிடைக்குதில்லை இனிமேல் நீ படகு தள்ள வரவேண்டாம்”

தமக்கை கவலையோடு இருப்பாள். பிறகு கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவனே திரும்பவும் அவளிடம் வந்து சொல்லுவான்

“சரி சரி அழாம வந்து தள்ளு. ஆனால் இண்டைக்கும் எனக்கு இலக்கு கிடைக்கேல்ல எண்டால் என்ர கண்ணுக்கு முன்னால வராத நான் உன்னை பார்க்கவும் மாட்டன் கதைக்கவும் மாட்டன்”

அவள் சொல்லுவாள் “உனக்கு இலக்கு சரியாக அமைந்தாலும் என்னால் உன்னைப் பார்க்கவோ கதைக்கவோ முடியாது தானேடா..”

ஒரு கனத்த மௌனத்தோடு கோவமா கவலையா என்று தெரியாமல் அவன் போவான். ஆனால் அன்றைக்கும் இலக்கு கிடைக்காது.

அடுத்தநாள் காலையில் படகு கடலில் இறக்கப்படும் போது அவன் அக்காவைத் தேடுவான் அவள் தொலைவில் நடந்துகொண்டிருப்பாள். இலக்கு கிடைக்கும். இது ஒரு உண்மைச் சம்பவம் என்பதோடு முல்லையேசுதாசனின் தவிப்பு படம் முடியும்.

மென்று விழுங்கப்பட்ட வழியனுப்புதல்களின் வடு எதனால் ஆற்றப்படக்கூடியது. தியாகங்களைக் கொண்டாடுவதால் மட்டுமே இந்தக் காயங்கள் ஆறுமா? தியாகத்தின் விலையென்ன? மேலும் மேலும் தியாகங்களைக் கோருவதா? அப்படியிருக்கமுடியாது. அவை புன்னகைகளையே யாசித்திருக்க முடியும். இன்னும் நம்மிடையே மீந்திருக்கும் தவிப்புகளின் தீர்வென்ன. தவிப்பையும் கண்ணீரையும், தியாகங்களையும் யார் அறுவடை செய்தார்கள்? யார் சுகித்திருந்தார்கள்? காலத்தின் கறைபடிந்த, ஆன்மாவை வெட்கப்பட வைக்கிற கேள்விகள் இவை. யாரிடமும் பதிலற்று நழுவிக்கொண்டிருக்கிறது காலம் நம் காலடியில். உறுதியளிக்கப்பட்ட மீள்வருகைகளுக்காக அம்மாக்களும், அப்பாக்களும், மனைவிகளும், குழந்தைகளும், சகோதரர்களும் காத்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு சண்டையின் முடிவில் The brotherhood of war படத்தின் தம்பி தன் தமையனிடம் சொல்லுவான் “நான் இதெல்லாம் ஒரு கனவென்று நம்பவிரும்புகிறேன். காலையில் எனது படுக்கையிலிருந்து விழித்துக்கொண்டு. காலை உணவருந்துகையில் இந்தக் கொடுரமான கனவைப்பற்றி உன்னிடம் சொல்லி ஆச்சரியப்பட்டபடி பாடசாலைக்குப் போகவிரும்புகிறேன்” அவன் இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஓரு குண்டு அவர்களின் பின்னால் விழுந்து வெடிக்கிறது. அண்ணனும் தம்பியும் பதறியடித்துக்கொண்டு பங்கருக்குள் ஒடுகிறார்கள்.

எல்லாவற்றையும் கனவென்று நினைக்கவே எனக்கும் விருப்பம். கால்களின் இழுப்பிற்குள் நுழைந்துவிட்ட பயணத்தின் திசைகளை கால்களே தீர்மானிக்கின்றன. யுத்தம் எதையும் மிச்சம் வைக்காமல் தின்றும் பசியடங்காமல் அலைகிறது. தம்பியுடையான் படைக்கஞ்சான் என்று மாமா அடிக்கடி சொல்லுவார். காலத்தின் எல்லா முடிச்சுகளும் இறுகி குற்றவுணர்வின் தாழ்வாரத்தில் ஒதுங்கிக் கிடப்பதைத் தவிரவும் வேறேதுவும் விதிக்கப்படாத தம்பியிழந்தான்கள் விழித்தபடியிருக்கிறோம் யாரைச் சபிப்பதெனத்தெரியாமல்.. திரும்பி வருவதாய் வாக்குறுதியளித்த தமையனை எண்ணித் தன் முதிய வயதில்  அழுதபடியிருக்கிறான். The brotherhood of war  படத்தின் தம்பி. ஒளியற்று நிறைகிறது திரை.

நன்றி காலம் 22வது ஆண்டுச் சிறப்பிதழ்

“தந்தையே, விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் ஆண்டவரே, உம்மைப் போற்றுகிறேன். ஏனெனில் ஞானிகளுக்கும் அறிஞர்களுக்கும் இவற்றை மறைத்துக் குழந்தைகளுக்கு வெளிப்படுத்தினீர்”

-    பைபிளிலிருந்து

பொங்குதமிழ் இணையத்தில் வெளியான அனுபவங்களின் காயத்தினை கேள்வி ஞானத்தினால் கண்டடைய முடியாது என்னும் என்னுடைய கட்டுரைக்கு பதிலாக யமுனா ராஜேந்திரன் ஒரு கட்டுரையை எழுதியிருக்கிறார். அதைப் பதில் கட்டுரையாகப் பார்ப்பதா அல்லது சேகுவேரா நுழைந்தேயிராத கிறிஸ்தோபரின் வீடு என்ற தன் முன்னைய கட்டுரையில் யமுனா ராஜேந்திரன் என்னென்ன சொற்களை தான் என்னவிதமான அர்த்தங்களின் பயன்படுத்தினார் என்பதற்காக வழிகாட்டல் குறிப்பாகப் பார்ப்பதா என்றெனக்கு குழப்பமாகவே இருக்கிறது.

எப்போதும் எவரதும் சொற்களுக்கான இன்னோர் அர்த்தம் எதிராளியின் மனதில் ஒளிந்திருக்கிறது  என்பதை யமுனாராஜேந்திரன் அறியார் போலும். வயதாவதால் ஏற்பட்ட மறதியாய் இருக்கலாம். சின்னப் பொடியனான எனக்கு அது நினைவில் இருக்கிறது. அவரது கட்டுரையை நான் படித்திருக்கவில்லை என்று குற்றம் சாட்டும் யமுனா ராஜேந்திரன் எனது கட்டுரையில் தலைப்பைத் தவிர வேறெதையும் படித்திருக்க மாட்டார் போல. த. அகிலன் என்ற பெயரைப் பார்த்ததுமே வழக்கமாக எல்லாக் காலாவதியானவர்களுக்கும் வருகிற கோவம் யமுனா ராஜேந்திரனுக்கும் வருகிறது பொடிப்பயல் என்னைக் கேள்வி கேட்பதா? அந்த மனப்பிரச்சினையை தத்துவார்த்தப் பிரச்சினையாக்கி, சொற்களின் அர்த்தங்களைக் கட்டுரையாக எழுதிமுடித்துவிட்டுத்தான் மூச்சே விட்டிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன்.

யமுனாராஜேந்திரனின் கட்டுரையைப் படித்ததும் மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்க சிரமப்பட்டபடி எப்போதோ ஒரு காலத்தில் சண்டியராய் இருந்த அதே நினைப்பில் முறைத்துப் பார்த்தபடி நிற்கிற பென்சன் எடுத்த பிரின்சிப்பலின்ர தோற்றமே கண்முன்னால் வந்தது. அவர் என்னை சின்னப்பொடியன் என்று சொன்னதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியே. ஏனெனில் ஈழத்தமிழர்களின் வரலாற்றில் சின்னப்பெடியன்களின் பாத்திரம் மிகவும் முக்கியமானது. சின்னப் பெடியன்களே காலம் முழுதும் வரலாற்றை முன்னகர்த்துகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள், இருப்பார்கள். அரசியல் சூழலை விளங்கிக் கொள்வதற்கு நான் ஒரு கதையை எப்போதும் நினைவுகொள்வதுண்டு. யமுனா போன்ற தங்களைத் தத்துவ அறிஞர்களாக் கருதிக் கொண்டு யார் யாருடைய காசுக்கோ ஜிங் ஜக் .. அடிப்பவர்களைப் பார்த்தால் எனக்குடனே அந்தக் கதைதான் நினைவுக்கு வரும். அதுவும் ஒரு சின்னப் பொடியன் பற்றிய கதைதான்.  அந்தக் கதையை இங்கே எழுதி நேரத்தை வீணாக்க விரும்பவில்லை ஏனெனில் யமுனாவுக்கு கொடுப்பதைப் போல எழுதுவதற்குக் காசு தருவதற்கு எனக்கு யாருமில்லை. நான் வெல்பெயராரும் அடிக்க முடியாது. ஆக கதைச் சுருக்கும்.. உலகத்திலேயெ அழகான ஆடையைத் தயாரிக்கிறோம் என்று அரசனின் காசில் சந்தோசமாயிருந்துவிட்டு இரண்டு நெசவுத் தொழிலாளிகள் அறிவுள்ளவர் கண்களுக்கு மட்டுமே அந்த ஆடை தெரியும் என்று சொல்லி வெறுந்தறியைக் காட்டுவார்கள். யமுனா ராஜேந்திரன் மாதிரி தத்துவஞானிகள்!, புலவர்கள், அமைச்சர்கள் என்று பெருங்கூட்டம் ஆஹா ஓஹோ என்று வெற்றுத் தறியைப் பார்த்துப் புகழக் கடைசியில் அரசன் அம்மணமாய் ஊர்வலம் போவான். அப்போது கூட்டத்திலிருந்து ஒரு சின்னப் பெடியன் கத்துவான் அரசன் அம்மணமாயெல்லோ போறான் என்று. இந்தக் கதைதான் எனக்கிப்போதும் நினைவுக்கு வருகிறது. சின்னப் பெடியன்களே மெய்யைச் சொல்லுகிறார்கள் எனவே என்னைக் சின்னப் பெடியன் என்று சொன்னமைக்காக உங்களுக்கு நன்றி யமுனா.

சொற்களை எப்படிக் கையாள்வது என்று யமுனா ராஜேந்திரன் சொல்லித்தருகிறார். அவரது பெருங்கருணைக்கு நன்றி. எந்தப் பொருளையும் விற்கிறவர்கள் அதை அழகாகவே காட்சிப்படுத்த வேண்டும் அப்படியல்லாவிட்டால் எப்படிப் போணியாகும். எனக்கு அது அப்படியல்ல. யமுனா ராஜேந்திரனே ஒத்துக்கொண்டபடி யமுனா ராஜேந்திரன் எழுதி வாழ்கிறவர். அல்லது எழுதி வாழும் வாய்ப்புப் பெற்றவர். நாங்கள் வாழ்ந்ததை அல்லது வாழ்க்கையைத் தான் எழுதுகிறோம். எங்களுக்கிடையிலான வித்தியாசம் இங்கேதான் இருக்கிறது யமுனா. நீங்கள் எழுதுவதற்கான விசயங்களைத் தேடுகிறீர்கள் நாங்கள் எங்களிடமிருக்கும் விசயங்களையே முழுமையாக எழுத முடியாமல் உள்ளே அமுங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அனுபவத்திற்கு ஏகத்துவம் கோருகிறோம் என்று சொல்கிறார் யமுனா ராஜேந்திரன். அப்படி அர்தப்பட எதையாவது எழுதித் தொலைத்திருக்கிறேனா என்று மறுபடியும் பார்த்தேன் அப்படியெதுவும் எழுதவில்லை. உண்மையில் நான் கர்ணன் எழுதியிருப்பது அனுவம் என்று சொன்னேனே தவிர வேறு யாருக்கும் அனுபவமே கிடையாது என்று சொல்லவில்லை.  இலட்சோப லட்சம் தன்னிலைகளின் அனுபவத்திற்றுப் பதிலியாக எங்களுடைய அனுபவங்களைக் கோருகிறோம் என்று சொல்கிறீர்கள். நான் எழுதியிருப்பது இதுதான்.

புள்ளி விபரங்கள் குருதி சிந்துகிறதோ இல்லையோ? கதைசொல்லிகள் அவற்றை குருதி சிந்த வைக்கிறார்களோ இல்லையோ? எனக்குத் தெரியாது? ஆனால் புள்ளிவிபரங்களின் தானங்களிலொன்று பேசுவதே காலத்தின் குரலென்று நான் நம்புகிறேன். அப்படிப் பார்த்தால் அம்னஸ்டி அறிக்கை, .நா அறிக்கை போன்ற பல அமைப்புகளின் அறிக்கைகளின் புள்ளிவிபரங்களின் தானங்களில் ஒன்று கர்ணனுடைய தலையும். மேசைகளில் இருந்து கொண்டு புள்ளி விபரங்களை அலசி ஆராய்ந்து துவைத்துக் காயப்போட்டு. நடந்து முடிந்த ஈழப்போரை எழுத்துக்களாகவும், மிஞ்சி மிஞ்சிப்போனால் காட்சிகளாகவும், வதந்திகளாகவும் தெரிந்து வைத்துக்கொண்டிருக்கும் கேள்விச் செவியர்கள் கண்டடையும் மெய்யை விடவும் மேலானதாகவே இருக்கும், மேற்குறித்த புள்ளி விபரங்களின் தானங்கள் ஒன்றினது வாக்குமூலத்தில் வெளிப்படும் மெய். புள்ளி விபரங்களின் தானமாயிருப்பதன் சங்கடமும் வலியும் கேள்வி ஞானத்தால் கண்டடைய முடியாதவையே ஆகவே அவற்றை யமுனா ராஜேந்திரன் கண்டடையவில்லை என்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.

நான் இங்கே புள்ளி விபரங்களின் தானங்களிலொன்று என்றுதான் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். அதே போலப் புள்ளி விபரங்களின் தானங்களின் மற்றொன்று பேசுவதையும் நான் நிராகரிக்கவேயில்லை. இவற்றில் எங்கேயிருந்து இலட்சோபலட்சம் தன்னிலைகளின் அனுபவத்திற்கு பதிலியாக கர்ணனுடைய அனுபவங்கள் இருக்கின்றன என்கிற அர்த்தத்தை நீங்கள் கண்டடைகிறீர்கள் என்றெனக்குத் தெரியவில்லை. அல்லது கட்டுரையை நீங்கள் படிக்காமல் யாரும் கவனத்துக்குக் கொண்டுவருபவர்களின் வாயிலிருந்து வந்ததைக் கேட்டு எழுதிவிட்டீர்களா?

யமுனா ராஜேந்திரன் போன்ற வெளியாட்களுக்கு அல்லது அவரது சொற்களிலேயே பங்கேற்பாளருக்கு அனுபவம் கிடையாதுதான் பங்கேற்பாளருக்கிருப்பதும் கேள்விஞானமே. உண்மையில் வன்னியில் இடம் பெற்ற போரைப்பற்றி எக்கச்சக்கமான வாக்கு மூலங்கள் வருகின்றன. நாங்கள் எதை மறுத்திருக்கிறோம் எதையுமே மறுத்ததில்லை. அவை ஏன் மிச்சப் பகுதி உண்மைகளைப் பேசவில்லை என்று கேள்வி கேட்டதில்லை. ஆனால் நீங்கள் கேட்டீர்கள். அதனால் தான் நான் என்னுடைய முந்தைய கட்டுரையில் இப்படி எழுதியிருந்தேன்.

பகுதி உண்மைகள் தொடர்பில் நீங்கள் நிறையக் கவலைப்படுகிறீர்கள். ஏன் கர்ணன் பகுதி உண்மைகளை எழுதுகிறார் மிகுதி உண்மையையும் எழுத வேண்டியதுதானே என்று சர்வசாதாரணமாக கேட்கிறீர்கள். வரலாற்றை சம நிலையுடன் பயில நினைக்கும் நீங்கள், கர்ணன் சொல்லாததாகச் நீங்கள் சொல்லும் மிகுதி உண்மைகளை (அரச தரப்பு பிழைகளை மட்டும்) பேசுவோரிடம் என்றைக்காவது அவர்கள் சொல்லாமல் விட்ட மிகுதி உண்மைகள் தொடர்பில் கேள்வியெழுப்பியதுண்டா? அல்லது வரலாற்றை சமநிலையுடன் பயில்வதென்பதை நிபந்தனைகளுக்குட்பட்டுத்தான் பாவித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்களா? உண்மையில் கர்ணன் விடுதலைப் புலிகளின் இருண்ட பக்கத்தை மட்டும் பேசுபவரல்ல என்பதை கர்ணனுடைய கதைகள் குறித்த உங்களுடைய வகைப்பாடுகளின் வழியே நிறுவ முடியும். புலிகளின் பெயர்களை வெளிப்படையாகச் சொன்ன மாதிரி ஏன் தாடிக்காரர்களின் பெயர்களை பகிரங்கமாகச் சொல்லவில்லை? கர்ணன் எப்படி புலிகளின் ஆளுகைக்குள் இருந்த போது எப்படி அவர்களின் பெயர்களைச் சொல்ல முடியாதோ அதே போலத்தான் இப்போதும் அவர் இருப்பது தாடிக்காரர்களின் ஆளுகைப் பகுதிக்குள்.

கட்டுரையில் நான் கேட்ட கேள்விகள் எல்லாவற்றையும் “அகிலன் நக்கலடிக்கிறார். நையாண்டி பண்ணுகிறார்” என்று சாதுர்யமாகக் கடந்து போகிறீர்கள். முன்னைய கட்டுரையையும் சேர்த்தே மறுபடியும் படிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். எல்லா வற்றையும் கொப்பி பேஸ்ட் செய்து எனது நேரத்தையும் வாசிக்கிறவர்களின் நேரத்தையும் வீணடிக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. உங்களுக்கு வாசிப்பதற்கு காசுதரவும் யாரேனும் இருக்க முடியும். இல்லாவிட்டாலும் வாசித்துத் தானே ஆனவேண்டும். அல்லது ஐந்து கட்டுரைகள் எழுதியவரின் ஆறாவது கட்டுரையைப் படிக்கமாட்டேன் என்று நீங்கள் அழிச்சாட்டியம் செய்தால் நானொன்றும் செய்யமுடியாது. எழுத்தென்பது எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில்தான் தீர்மானிக்கப்படுகிறதென்பதை எந்தத் தத்துவத்திலிருந்து தாங்கள் கண்டடைந்தீர்கள் என்று நானறியேன். நான் இரண்டாயிரங்களின் ஆரம்பத்தில் எழுத வந்தவன் என்கிற அர்தத்தில்(அதை உங்களது கவனத்துக்கு கொண்டு வந்தவர்கள் வாழ்க)  எனது கடந்தகாலத்தை பெரிய மனது வைத்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக்கியிருக்கிறீர்கள். எனது காலம் எழுதுவதிலிருந்து ஆரம்பிக்கிற ஒன்றல்ல. எழுத்தையும் தாண்டிய கடந்தகாலம் எனக்குண்டு. எழுத வந்திருக்காவிட்டாலும் உங்களால் மறுக்கமுடியாத கடந்தகாலம் எங்களுக்கிருக்கிறது.எழுத்தைக் கழித்தும் அகிலனுக்கு அடையாளங்கள் உண்டு.

ஆதவன் தீட்சண்யா, தமிழ்ச்செல்வன், அவர்கள் சார்ந்திருக்கிற கட்சி இதெல்லாம் யமுனா ராஜேந்திரனை அவருக்குள்ளிருந்து குடைகிற பிரச்சினைகள் என்பதால் அதைச் சொறிந்து விடாமல் உதாசீனம் செய்து கடந்து போகிறேன். தமிழகம் தொடர்பான அவருடைய எந்த அபிப்பிராயத்தையும் யமுனா பதிவு செய்து நான் பார்த்ததில்லை. கூடங்குளம் விவகாரம் போன்ற விவகாரங்களில் ஏன் யமுனா கருத்துச் சொல்வதில்லை என்கிற கேள்வியும் எழுகிறது. அவற்றிலெல்லாம் ஏன் தாங்கள் பங்கேற்பதில்லை யமுனா. அதற்கும் ஏதாவது தத்துவார்த்தக் காரணங்கள் இருக்கிறதா?

புலியெதிர்ப்பிலக்கியம் குறித்து நான் சொன்னது பொருளாதார ரீதியிலானது மட்டும் அல்ல அகிலன் அதையும் தவறாகப் புரிந்து கொண்டார். என்று தான் எழுதிய அதையும் விட்டுவைக்காமல் விளக்கவுரை ஈந்திருக்கிறார் யமுனா ராஜேந்திரன். அவரது வருத்தம் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதே.  தமிழக இந்திய ஊடகங்கள் விடுதலைப்புலிகளின் இருண்மைப் பக்கத்தை( இருண்மை என்பது யமுனா ராஜேந்திரன் கையாண்ட சொல்) பதிவு செய்ய வாய்ப்பளிக்கின்றனவே என்கிற ஆதங்கம் அவரிமிடம் மிகுதியாகவேயிருக்கிறது. பழைய முதலாளிகள் அல்லவா அவர்கள். ஆனாலும் வருந்த வேண்டியதில்லை யமுனா நீங்கள் சொல்வதிலும் ஒரு பகுதி உண்மை இருக்கவே செய்கிறது. ஆனாலும் நீங்கள் சொல்வது போல ஆயுதப் போராட்டத்தின் இருண்டகாலத்தை பேசுவதற்கான வாய்ப்புக்களை விடவும் அதனை ஆதரித்துக் காவடி எடுப்பவர்களுக்கான அரசியல் பொருளாதார வாய்ப்புக்களே பிரகாசமாக இருக்கிறது. ஒரு பட்டியலைத் தயார் செய்து பாருங்கள் எத்தனை எதிர்ப் படைப்புகள் வந்திருக்கின்றன. எத்தனை ஆதரவுப் படைப்புக்கள் வந்திருக்கின்றன. எதிர்ப்பாளர்களுக்கான ஆதரவுத் தளமா அல்லது புலி ஆதரவாளர்களுக்கான அரசியல் ஆதரவுத் தளமா பெரியதும் பலமானதும்.  அந்தத் தரவுகளிலிருந்து உங்களுடைய மனாசாட்சி விடை பகிரும் இந்தக் கேள்விக்கு.

இன்னுமொரு பிரச்சினை சிங்கள தமிழ் அரசியல் தலைமைகள் சேகுவேராவின் புரட்சிகர ஆன்மாவைத் தீண்டவே முடியாது? என்று உங்களுடைய கட்டுரையில் நீங்கள் எழுதியிருந்தீர்கள். அந்த வாக்கியத்தில் பிரபாகரனைப்  பிரதியிட முடியாதா என்று அர்த்தப்பட நான் கேட்டால். ஆரம்பகட்ட புரிதல் என்று மழுப்புகிறீர்கள். எது ஆரம்பகட்ட புரிதல். பிரபாகரன் ஒரு வேளை தமிழர்களின் தலைவர் இல்லையா? அதைத்தான் நீங்கள் சொல்லவருகிறீர்களா? எதையும் அதன் நேரடியான அர்த்தத்தில் மட்டுமே புரிந்து கொள்வதைத்தைான் தர்க்கபூர்வமான பார்வை என்று சொல்லுகிறீர்களா யமுனா? உங்களுக்குள் இருக்கிற வரலாற்றை சமநிலையுடன் பயிலநினைப்பவன் சமநிலை தழும்பி ஒருபக்கம் குடைசாய்ந்து நிற்பது அய்யய்யோ நான் பிரபாகரனைச் சொல்லவில்லை என்று நீங்கள் பதட்டப்படுவதிலிருந்து அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது.

அடுத்தது ஜெயன்தேவாவின் பின்னுாட்டத்தை அனுமதித்தமை தொடர்பானது. கருத்துச் சுதந்திரத்தில் யமுனா ராஜேந்திரனும், பொங்குதமிழ் இணையத்தினரும் மட்டுமே நம்பிக்கையுள்ளவர்களா என்ன? எங்களுக்கும் கருத்துச் சுதந்திரத்தில் நம்பிக்கை உண்டு. அதன் அடிப்படையிலேயே அந்தப் பின்னூட்டம் என்னுடைய முகப்புத்தகத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

யோ.கர்ணன் உங்களுடைய கட்டுரைக்கு பதிலை ஒரு கட்டுரையாகத் தனது தளத்தில் எழுதியிருக்கிறாரே அதை யாரும் உங்கள் கவனத்துக்கு கொண்டு வரவில்லையா? கண்டும் காணாதது போல ஓடித் தப்பியிருக்கிறீர்களோ என்று ஒரு சந்தேகம். அப்படியில்லைத்தானே? அதில் கர்ணன் பிரபாகரன் கதை குறித்த உங்களது புரிதலுக்கான பதிலைச் சொல்லியிருக்கிறார். என்னுடைய அபிப்பிராயம் பிரபாகரன் என்கிற பெயர் புனைவுக்குட்டபடாததல்ல.. கேலிச்சித்திரங்களுக்குள் சிக்காத புனிதமான தலைமைகளை நான் நம்புவதுமில்லை. பிரபாகரன் என்கிற பெயரை வைத்திருப்பதாலேயே இன்னமும் சிறைகளில் வாடும் மனிதர்களை அறிந்தவன் நான். பிரபாகரனின் பெயர் என்பது தனியே விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனுக்குரியது மட்டுமல்ல. அந்தப் பெயருக்கு பேட்டட்ண்ட் ரைட்ஸ் வாங்கி வைத்துக்கொண்டு நீங்கள் நாட்டாமை பண்ணினால் நான் ஒன்றும் செய்யமுடியாது. நான் மேற்சொன்ன பிரபாகரன்களில் ஒரு பிரபாகரனை கர்ணனின் கதையில் பிரதியிட்டால் அங்கேயும்  இருக்கத்தான் செய்கிறது மெய். பங்கேற்பாளர்களுக்கு அதைப் புரிவதில் இருக்கிற சிரமத்தை புரிந்துகொள்ளமுடியும் என்னால்.

நான் கர்ணனுக்காகவும்,நிலாந்தனுக்காகவும்,கருணாகரனுக்காகவும் பதிலியாகப் பேசவில்லை என்பதனை நான் கடந்த கட்டுரையிலேயே குறிப்பிட்டிருந்தேன். இல்லாத ஒன்றை இருப்பதாகச் சொல்லி அதை எதிர்ப்பதாக ஏன் பாவ்லா பண்ணுகிறீர்கள். அவர்களுக்கான பதிலை அவர்களேதான் சொல்ல வேண்டும் கர்ணன் சொல்லியிருக்கிறார். மற்றவர்களின் மௌனத்தை அவர்களேதான் கடக்கவேண்டும்.

நீங்கள் ஊதியத்திற்காக புலிகளின் நிறுவனத்தில் வேலை செய்தாலும் சுயாதீனமாக உங்களது நிலைப்பாட்டில் இருக்கமுடியும் என்கிறீர்கள். அப்படித்தான் இருந்தேன் என்று அடித்துச் சொல்கிறீர்கள். இதைத்தான் ஒரு தலைப்பட்சமானது என்கிறேன் நான். அதே நிலையை எங்களுக்குப் பொருத்திப்பார்த்தால் செல்லாது செல்லாது என்று கூவுகிறீர்கள். நான் முதற் கட்டுரையிலேயே பகுதி உண்மைகளை எவ்வாறான சூழ்நிலையில் பேச வேண்டியிருக்கிறது என்பதை எழுதியிருக்கிறேன். ஆதாரபூர்மாகப் பேசுதல், தர்க்க பூர்வமாகப் பதில் சொல்லுதல், இப்படி வெவ்வேறு சொற்கள் கொண்டு ஒரே வாதத்தை திரும்பத் திரும்ப எழுதி வெறுப்பேற்றுகிறீர்கள்.

வன்னிக்குள் இருந்து வந்து முழுமையாக மாறுபட்டு யாரும் பேசிக்கொண்டிருக்கவில்லை யமுனா ராஜேந்திரன். வன்னிக்குள் இருக்கும் போது பேசமுடியாதவற்றைப் பேசுகிறோம். எங்களுடைய கடந்தாகாலத்தை அவற்றின் எழுத்துக்களை, பங்களிப்பை ஒழித்து வைத்துக்கொண்டு நாங்கள் யாரும் பேசவில்லை. எல்லாம் பொதுத்தளத்திலேயே வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இப்போது பேசுபவையும் பொதுத்தளத்திலேயே பேசப்படுகின்றன. ஆனால் என்ன ஒன்று உங்களுடைய பங்கேற்புக்குக் கிடைக்கும் வெகுமதிகளைப்போல அல்லாமல் எங்களுடைய பங்களிப்புகளிற்குக் கிடைத்தவை அவதூறுகளும் வசைகளுமே. நான் விடுதலைப்புலிகளைப் பற்றிப் பேசும் போது இருதுருவ நிலைப்பாடுகளை எடுத்துக்கொண்டு பேசுவதில்லை என்று சமநிலை பயிலுதல்ப் படங்காட்டியபடி நீங்கள் புலித்துருவத்திலேதான் நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் மனசாட்சியுடன் மெய்யான பங்கேற்பாளனாக துருவநிலைப்பாடுகளை தவிர்த்து எழுதிப்பாருங்கள். அதன் பிறகும் உங்களுக்கு எழுதி வாழும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறதா என்று பார்க்கலாம்.

நன்றி  பொங்குதமிழ் இணையம்

2012
Jul 10

melinchi”எப்போதும் எனது வார்த்தைகளுக்கான இன்னோர் அர்த்தம்
எதிராளியின் மனதில் ஒளிந்திருக்கிறது”

என்பதில் எனக்கு நம்பிக்கையிருக்கிறது.  இதற்குப்பின்னால் வருகிற என்னுடைய எல்லா வார்த்தைகளும் முடிந்த முடிவுகளோ மாற்றமுடியாத தீர்மானங்களோ கிடையாது. முடிந்த முடிவுகளாக எதையும் அறிவித்துவிடமுடியாத அரசியலறிவும், இலக்கிய அறிவுமே எனக்கிருக்கிறது என்பதை ஆரம்பத்திலேயே சொல்லிக்கொள்கிறேன். புத்தகத்தின் சரி பிழைகளையோ, உள்ளமை, இல்லாமை பற்றியோ எனக்கெந்த விசனங்களும் கிடையாது.  மெலிஞ்சி முத்தனின் கதைகள் என்னை அழைத்துச் சென்ற பாதையை விபரிப்பதற்காகவே நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன். வாசிப்பின் பயணம் என்பது, அதிசயங்களைத் தேடுகிற பயணம்போல திருப்பங்களோடும், விருப்பு விருப்பின்மைகளோடும் ஆச்சரியங்களோடும் தன்பாட்டுக்கு நிகழ்வது என்று நான் நம்புகிறேன்.

உண்மையில் கூட்டங்களில் பேசுவது குறித்து எனக்கு அச்சம் இருக்கிறது. யார் யாருடைய கோபத்துக்கெல்லாம் ஆளாகவேண்டியிருக்குமோ? இவரை இவரையெல்லாம் திருப்திப்படுத்த வேண்டியிருக்குமோ? என ஒரு நடுக்கம் இருந்தது. பேசாமல் புனைபெயரில் பேசமுடியுமென்றால் எவ்வளவு நல்லது என்று யோசித்தேன். அல்லது அனானியாகப் பேசுவதற்கும் விருப்பம்தான். வெகு விரைவில் அப்படி ஒரு வசதியையும் இந்த தொழிநுட்பங்களில் வளர்ச்சியைக்  கொண்டு கண்டுபிடிப்பதன் மூலம் அர்த்தமும்,உணர்வுகளும் கூடிய இதைப் போன்று கூட்டங்கள் நிகழ்த்தி உரையாடுகின்ற சாத்தியங்களைக் உலகம் கொன்றுவிடுமென்றுதான் நினைக்கிறேன்.

புத்தகத்தின் அட்டைப்படத்தைப் பார்த்தவுடன் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது ஒரு விசயம் தான். அது தமிழீழத் தேசியக்கொடியாக விடுதலைப் புலிகளால் பயன்படுத்தப்பட்ட கொடி. அதற்குள் ஒரு புலி கண்ணை உருட்டியபடி பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதற்கு முன்னால் இரண்டு சிறுவர்கள் துவக்குகளை வைத்துக்கொண்டு நிற்கிறார்கள். துவக்குகளை நிமிர்த்திப் பிடித்தால் அவர்களை விடத் துவக்குகள் உயரமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.  அட்டைப்படத்தில் அவர்களுடைய முதுகுகளின் நிழல் மட்டும்தான் தெரிகிறது. முதுகுகளிடம் கண்கள் இருந்தால் எவ்வளவு நல்லம். அந்தச் சிறுவர்களின் கண்களில் தெரிவது என்ன உணர்ச்சி என்று அந்தக் கண்களைப் பார்த்தே சொல்லிவிடலாம். இப்போது நான் அந்தக் கண்களில் தெரிவது பயமென்றோ,வீரமென்றோ,இல்லை அவை செத்துப்போய்க் கிடக்கிற கண்களென்றோ சொல்லப்போக செத்த புலிகளைப் பற்றி என்ன பேச்சு வேண்டிக்கிடக்கிறது என்றோ அல்லது பசித்த புலிகள் என்னைத் தின்னட்டும் என்பதான விசனங்கள் வரலாம் என்பதால் புத்தகத்தின் அட்டையைத் திருப்பி உள்ளே போய்விடலாம்.

கதைகளைப் படித்த பிறகு தீட்டப்படப்போகிற வார்த்தைக் கத்திகளை நிதானப்படுத்த மெலிஞ்சிமுத்தன் முன்னுரையிலேயே சொல்லிவிடுகிறார். “இவற்றை எழுதிய நான் எவற்றுடனும் நேரெதிரே நின்று போரிட்டு வென்றவனில்லை. தப்பித்தலின் சாத்தியங்களை நீதியென்று தோற்றம் கொண்டவற்றுக்கு குந்தகம் வராத தருணம் பார்த்து பயன்படுத்தி வந்தவன்தான்” எனக்கு உடனடியாகவே சந்தோசம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது அடடா என்னைப்போல ஒருவன்.

உரையாடலின் அவசியம் குறித்து தமிழ்ச்சூழலில்,தமிழ்த்தேசியச் சூழலில் அதீதமான அக்கறையோடும் கரிசனையோடும் அணுகப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிற சமகாலத்தில் நாங்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். முன்னெப்போதையும்விட உரையாடலின் சாத்தியங்களைப் பெருக்கியிருக்கிறது தொழிநுட்பம். உரையாடலை விரல்நுனிக்கு கொண்டுவந்திருக்கும் இக்காலத்தில்  இணையம் எவ்வளவு நெருக்கமாக அதனை எளிமைப்படுத்தியிருக்கிறதோ அத்தனை தூரம் அதனை மர்மப்படுத்தியும் இருக்கிறது. எல்லோருடைய இரண்டாம் முகங்களும் அல்லது அவதாரங்களும் இணையவெளியெங்கும் இறைந்து கிடக்கிறது. ஆண் பெண்ணாகவும்,பெண் ஆணாகவும் மாறி மாறிப் பிறருடைய மனங்களுக்குள் பின்கதவுக்குள்ளால் நுழைவதற்கான முயற்சிகள் தொடர்ந்தபடியிருக்கிறது. ஒரு நண்பர் பதின்நான்கு face book ஐடிகளை வைத்திருக்கிறார்  என்பதை எனக்கு வேறொரு நண்பர் Facebook ல் சொன்னார். கிட்டத்தட்ட அந்தப் பதின்நான்கில் எட்டு பெயர்களுக்கு நான் பேஸ்புக்கில் நண்பராயிருக்கிறேன். சிறுகதைத் தொகுப்பினைப் பற்றிக் கதைக்கிறதை விட்டுவிட்டு face book ஐடிகளைப் பற்றிய கிசுகிசுக்களை பேசுகிறேன் என்று நீங்கள் எரிச்சலமையக்கூடும். இந்தத் தொகுப்பில் மெலிஞ்சி முத்தன் இருக்கிறார், அவரது இன்னொரு ஐடியும் இருக்கிறார் அவருக்குப் பெயர் மாணங்கி. இன்னும் பல ஐடிக்களும் மெலிஞ்சி முத்தனுக்கு உண்டு. ஆனால் அவர் அதிகமாகப் பாவிக்கிற ஐடி மாணங்கி. அது தவிரவும் உரையாடல்கள் பற்றி நான் பேச இன்னொரு காரணமும் உண்டு. இக்கதைப்புத்தகத்தில் இடம் பெறுவது உரையாடல்கள் என்பதாயே நான் உணர்கிறேன்.  தனது மனக்கிடக்கைகளை யாரிடமாவது கொட்டித்தீர்த்துவிடுகிற வேட்கைதான் இங்கே மெலிஞ்சியால் கதைகளாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அரசியலும், வாழ்வில் நிலையின்மையும் நண்பர்களை நம்மிடமிருந்து துரத்தியபடியிருக்க தனக்குத்தானே ஐடிகளைக் கிரியேட்பண்ணியபடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறார் மெலிஞ்சி முத்தன் இந்தக் கதைத்தொகுதி நெடுகிலும்.

இந்தக் கதைகள் முழுவதும் மாணங்கி வந்துகொண்டேயிருக்கிறார். உண்மையில் இந்தச் சிறுகதைகளில் மெலிஞ்சி முத்தன் தான் கடந்து வந்திருக்கிற மனிதர்கள் குறித்தும், அவரது வாழ்வின் தேங்கிநிற்கிற நினைவுகளைப் பற்றியும் அவருடன் எப்போதுமே இருந்துகொண்டிருக்கும்  கடற்கரையில் அமர்ந்து மாணங்கியுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார். அவர் நினைத்த மாத்திரத்தில் சிருஷ்டித்துக்கொள்ளக்கூடிய கடலின் மகனாக அவர் இருக்கிறார். அவர் விளையாடும் பருவத்தில் புதினமான பொருட்களைப் பரிசளித்த கடல் அவருக்குத் துயரத்தையும் பரிசளிக்கிறது. அவரால் கடலை நம்பமுடியாமலும் இருக்கிறது அதே நேரம் கடலைக் கைவிடவும் முடியாமலிருக்கிறது. அவர் அந்தக் கடலை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தத்தளிக்கிறார்.

தாங்கள் நம்புகிற பெருங்கடலை நம்பவும் முடியாத,அதே சமயம்  நம்பாமலிருக்கவும் முடியாத சாதாரணர்களின் கதைகள் தான் இந்தப் புத்தகத்தில் இருப்பவை. அறிவை நிராகரித்த ஆயுதம் பற்றிய கதைகளும், பிறகொரு நாள் சுயநலம் மிக ஆயுதங்களுக்கு ஆலாபனை பாடிய அறிவும் என்று இது வரைக்கும் கதைகள் சொல்லும் உரிமையை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருந்த கதைகளை இப்போது வரத்தொடங்கியிருக்கிற இவை இரண்டுக்கும் நடுவில் இருந்துகொண்டு இந்த இரண்டு எதிர்நிலைகளுக்கிடையேயும்  நசிபட்ட சனங்களின் கதைகள் இந்தப் புத்தகத்தில் உண்டு. நம்பியும் நம்பாமலும் விரும்பியும் விரும்பாமலும் பொதுவெளியின் அரசியலோடு இழுபட்டுச் சென்ற சனங்களில் குரல்கள் கதைகளில் இருக்கிறது.

இல்ஹாம் என்கிற கதையில் இப்படி எழுதுகிறார்.
“எங்கள் நம்பிக்கைகள் ஒன்றும் வித்தியாசமானவையல்ல. எங்கள் குடும்பம் ஒன்றும் புரட்சிகரமான சிந்தனையைக் கொண்டதுமல்ல. சமூகத்தின் பெரும்பாலானவர்களின் நம்பிக்கைகளையே எங்கள் நம்பிக்கைகளாக் கொண்டிருந்தோம்…………………….. கூப்பன் கடைகளில் சந்தித்துக்கொள்ளும் போது எங்கள் துயரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வோம்”

கூப்பன் கடைகளோடு சேர்ந்து தங்களையும் இடம்பெயர்த்திக்கொண்டேயலைந்த, சமூகத்தின் பெரும்போக்காகவுள்ள அரசியலையே தங்களுடைய அரசியலாகவும் வரித்துக்கொள்ள நேர்ந்த மனிதர்களின் கதைகளாக இக்கதைகள் எழுதப்படுகின்றன. இல்ஹாம் என்கிற கதையில் முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்ட வீட்டில் வாழநேர்ந்த  ஒரு மனிதன் அது குறித்து சங்கடப்பட்டு குற்றவுணர்வுக்குள்ளாகிறான் பிறகு அதே குற்றவுணர்வு ஏன் இத்தனை தாமதமாக எனக்கு ஏற்படுகிறது என்று வெட்கமடைகிறான். இந்தக் குற்றவுணர்வு சாதாரணமான சனங்களின் மனவுணர்களைப் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தக் குற்றவுணர்வும் வெட்கமும் கதைசொல்லும் வெளிகளை இது வரை ஆக்கிரமித்திருந்த பிரகிருதிகளிடமிருந்து வரவில்லை. அவர்கள் இதற்கும் ஒரு விளக்கமும் சொல்லிக் கடந்து போவார்கள். ஆனால் சாதாரணிகளால் அவற்றைக் கடக்க இலகுவில் முடிவதில்லை.

உண்மையில் மனிதர்களின் மிகப்பெரிய சாபமே குற்றவுணர்வுதான்.  குற்றவுணர்வை எப்படிக் கடப்பதென்பதுதான் மனித ஆன்மாவை அலைக்களித்தபடியிருக்கும் பெருங்கடல். பாவமன்னிப்பு கேட்பதைப் போல, கோவில் திருவிழாவில் உபயகாரராய் இருப்பதைப்போல, பிச்சைக்காரர்களின் சில்லரைத் தட்டில் நாணயங்களை வீசியெறிவதைப்போல குற்றவுணர்வுகளைக் கடக்கும் எளிய சூத்திரங்கள் எல்லா இடங்களிலும் எல்லா நேரங்களிலும்  மனித ஆன்மாவைத் திருப்தி செய்துவிடுவதில்லை. அரசியல் சார்ந்த தமிழர்களின் குற்றவுணர்வு ஒரு பெரும் வெளியாய் விரிந்திருக்கிறது. அதனால் போர்க்கடவுள்களின் உண்டியல்கள் நிறைந்ததன்றி வேறெதுவும் நடந்ததாயில்லை.

ஒரு படைப்பாளியாக மெலிஞ்சு முத்தனின் ஆற்றாமைகள் இந்தக் கதைகளிலே பதிவு செய்யப்படுகிறது.  உண்மையில் ஊரைப்பிரிய நேர்கிற எல்லோரிடமும் நினைவு மூட்டைகள் இருக்கின்றன. அந்த மூட்டைகளுக்குள் காலத்தின் புன்னகையிருக்கிறது,தப்பித்தலின் கண்ணி ஒழித்துவைக்கப்பட்டிருக்கிறது, இடம்விட்டு இடம்தாவித் தன்னைக் தகவமைத்துக்கொள்ளும் உடலொன்றிருக்கிறது, கூடவே பாவங்களும், துயரங்களும், கண்ணீரும் அந்த மூட்டைக்குள் இருக்கின்றன. இதயத்தை அழுத்திக்கொண்டிருக்கும் நினைவின் சுமைகள் உரையாடலைக் கோருகின்றன, பகிர்தலை யாசிக்கின்றன. ஆனால் துரதிருஸ்ட வசமாக எல்லோரிடமும் மூட்டைகள் இருக்கின்றன. எல்லோருக்கும் மூட்டைகளை அவிழ்க்கவேண்டிய அவஸ்தையும் பெருத்த தயக்கங்களும் உண்டு.  எனக்கும் கூட. ஆனால் அடுத்தவரின் மூட்டைகளில் என்ன இருக்கின்றது என்பது  பற்றி அறியும் ஆவல் அதனைவிடப் பன்மடங்காககப் பெருகிக்கொண்டேயிருக்கிறது. மூட்டைகளை அவிழ்ப்பதில் இருக்கிற தயக்கமும் அவஸ்தையும் மெய்யான உரையாடலின் சாத்தியமான வெளிகளை அறைந்து சாத்துகிறது.

மெய்யான உரையாடலுக்கான சாத்தியங்கள் குறைந்த இப்படியான ஒரு சூழலில் மெய்யான உரையாடலை யாசிக்கும் மெலிஞ்சிமுத்தனின் படைப்பு மனம் தன்னோடு உரையாட ஒரு பிரகிருதியைக் உருவாக்குகிறது. அதன்பெயர்  மாணங்கி. மெலிஞ்சி முத்தன் தான் சுமந்துகொண்டிருக்கும் நினைவுகளாலான மூட்டையை அவருக்கும் மாணங்கிக்குமான உரையாடல்களாக சிறுகதைகளாக இந்தப்புத்தகத்தில் அவிழ்க்கிறார். அந்த உரையாடல்கள் நம்மையும் ஒரு உரையாடல் வெளிக்கும் நமது மூட்டைகளை அவிழ்ப்பதற்கான தூண்டுதலையும் நமக்களிக்கின்றன.

இத்தொகுப்பில் இருக்கிற கூட்டிச்செல்லும் குரல் என்கிற சிறுகதையில் மாணங்கியும் ஒரு குழந்தையைச் சுமக்கிறார். அந்த குழந்தையை இறக்கிவிடுவதற்காக அலைகிறார். குழந்தை அழுகிறது அதைச் சமாதானப்படுத்த ஒரு தென்மோடிக் கூத்துப்பாடலொன்றைப் பாடுகிறார் மாணங்கி அந்தப்பாடலில் பாடுபொருளே பிரண்டையாறு தொகுப்வு முழுவதும்  இழையோடுகிறது.  அந்தப் பாடல் இதுதான் .

நேற்றிருந்த நிலவதுவும்
நெருப்புத் தின்று பாதியாகும்
காற்றினிலே ஓலக்குரல்
கரைமுழுதும் பரவிவிடும்.
குரலெடுக்க நாதியில்லை
கூடவர யாருமில்லை
பரந்த சிறைப் பட்டணங்கள்
பாவம் இந்தக் கேடயங்கள்.

எல்லோருக்குமான அரசியலைத் தமக்கான அரசியலாகக் கொள்ள நேர்கிறவர்கள் கேடயங்களாக்கப்படுவதை. கூட்டத்திலும் தனித்திருக்க நேர்கிற படைப்பு மனத்தின் அவாவுதலை கதைகள் பேசிச் செல்கின்றன.
‘மொழியின் எளிமையான குழந்தை சிறுகதை’ என்று எங்கோ படித்திருக்கிறேன். அந்தக் கூற்றோடு என்னளவில் உடன்படவும் செய்கிறேன். இவரது கதைகளில் எங்கும் குறியீடுகள் நிரம்பியிருக்கிறது. கதைகளைப் படித்து முடித்த பின்னர் அட்டைப்படம் குறித்த இன்னுமொரு யோசனையும் எனக்கு வந்தது. இந்தப்பக்கம் புலிக்கொடியிருக்கிறது. இந்தக் கொடியின் எதிர்த்திசையில் ஒரு வாளேந்திய சிங்கத்தின் கொடியும் இருக்கிறது. இரண்டுக்கும் நடுவில் இழுபட்டுக்கொண்டிருக்கும் சனங்களில் வாழ்வு மெலிஞ்சி முத்தனால் எழுதப்பட்டிருக்கிறதாக நினைத்தேன். அந்தச் சிறுவர்கள் இரண்டு கொடிகளுக்கும் இடையில் நிற்கிறார்களே என்கிற பார்வையும் எனக்கும் தோன்றியது. இது குறியீட்டின் சாத்தியம். சில சமயங்களில் படைப்பு பேச வருகிற அரசியலையும் தவிர்த்து நமக்கு விருப்பமான அரசியலைப் பொருத்திப்பார்க்கச் செய்துவிடுகிற அபத்தங்களுக்கான சாத்தியங்களும் நிரம்பியிருக்கிற வெளி இந்தக் குறியீட்டு மொழி.

குறியீடுகள் எழுத்தை பல்வேறு விதமான வாசிப்பின் சாத்தியங்களுக்குள் அழைத்துப்போகக் கூடியவை. ஒரு பிரதியின் மீதான பல்வேறு வாசிப்புக்கள் என்பது மொழியின் பலவீனமா? பலமா? என்கிற ஆய்வுகளுக்கெல்லாம் அப்பால், இலங்கைத்தீவின் இனமுரண்பாடுகள் குறித்த எழுத்துக்களை, அல்லது தமிழ் மற்றும் சிங்கள அதிகார மையங்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் பத்திரிகைகளை,புத்தகங்களை துப்பாக்கிகளின் கண்கள் வாசிக்கத் தொடங்கியதற்குப் பிறகு எங்களுடைய மொழிப்பயன்பாட்டின் நேரடித்தன்மை குறைந்து வந்திருக்கிறதை அவதானிக்கலாம். அது ஒரு நழுவல் மொழியை, அச்சமூட்டப்பட்ட சொற்களை, உண்மையைத் தயக்கத்துடன் எட்டிப்பார்த்தபடியிருக்கும் எழுத்துக்களை உருவாக்கியிருக்கிறது. அந்தச் சூழ்நிலை எழுத்தின் சகல துறைகளிலும் வியாபித்திருக்கிறது.எழுத்தின் இந்தநேரடித் தன்மையின்மையை எழுத்தின் பலவீனமாக நான் உணர்கிறேன். அரசர்களின் நிர்வாணத்தை சிலசமயங்களில் குறியீடுகள் ஆடைகளாகத் தோற்றம்பெறச் செய்துவிடுகின்றன.

இந்தக் கதைகளைப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் போது மெலிஞ்சி முத்தன் ஒரு கவிஞராக இருந்திருக்க வேண்டுமே! என்று எனக்குத் தோன்றியது. அவர் இரண்டு கவிதைத் தொகுகளையும் வெளியிட்டிருக்கிறாராம் என்று அவர் சொல்லிப் பிறகு அறிந்தேன். அந்தப் புத்தகங்களைப்பற்றி அறியாமலிருந்தது குறித்து வெட்கமாயிருந்தது. ஆனால் புலப்பெயர்வும்,போரும், இலக்கியச் சந்தையும் எல்லாமுகங்களையும் எங்களுக்கு காட்டினவா? எப்போதும் ஒரு சில பெயர்களே முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. அந்தப் பெயர்களை முன்வைத்தே கதையாடல்கள் நிகழ்த்தப்படுகின்றன. ஈழத்து தமிழ் அரசியல்ச் சூழலில் ஏற்பட்ட இரண்டு எதிர்நிலைகளுக்கிடையில் நின்ற எல்லாப் படைப்புக்களும் பேசப்படாமலேபோயின. ஏதோ ஒரு நிலையெடுத்த, ஏதோ ஒன்றைத் தூக்கிப்பிடித்த  படைப்புக்களே விவாதிக்கவும் ஆராதிக்கவும் பட்டன. எதிர் எதிர் அந்தங்களின் அழிவுகள் உணரப்படுகிற காலமாய் சமகாலம் இருக்கிறது. எப்போதும் மைய ஆழுமைகளைக் கட்டமைத்தபடி சுழன்றுகொண்டிருக்கும் இலக்கியச்சக்கரத்தில் எல்லாப் படைப்புகளும், படைப்பாளுமைகளும் கவனத்தை பெறுவதற்கான இலக்கியச் சூழலை நாங்கள் உருவாக்கவேண்டிய ஒரு அவசியம் இருக்கிறதாக நான் கருதுகிறேன். சந்தைப்படுத்தல் லாவகங்கள் தெரிந்தவர்களும், நமக்கு நாமே திட்டங்களை முன்னெடுப்பவர்களிடமிருந்தும் இலக்கியத்தின் பிரதிநிதித்துவங்களையும் கூட எல்லாருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கவேண்டியிருக்கிறதோ என்றும் தோன்றுகிறது.

மெலிஞ்சி முத்தனின் இந்தக் கதைகள் என்னை கடலுக்கு அழைத்துப்போயின. அந்தகடலின் கொந்தளிப்பை, அழுகையை, தழுவலை ,மௌனத்தை இந்தப் பயணத்தின் போது நான் உணர்ந்தேன். உங்களுடைய பயணஅனுபவங்களும் இப்படியேதான் இருக்கவேண்டுமென்றில்லை பயணங்கள் ஒன்றெனினும் பயணிகளைப் பொறுத்து அனுபவங்கள் வேறாகின்றன…

நன்றி: எதுவரை இதழ் 3

கமராவுக்கு சிக்காத காலம்.

Posted by த.அகிலன் on Jul 2nd, 2012
2012
Jul 2

ஏ.குஞ்சம்மா இந்தப்பெயர் எனக்கு இன்னமும் நினைவிலிருப்பதற்கு நிறையக் காரணங்கள் உண்டு. பில் போடுற மேசையைவிடவும் கொஞ்சமே உயரம் கூடிய பொடியனாக இருந்தாலும் எந்தவிதமான சந்தேகக் குறியையும் முகத்தில் காட்டாமல் எனது முதலாவது தொழில்முறைப் புகைப்படத்துக்கு போஸ்கொடுத்த அற்புதமான பெண் அவர்.(அப்பாவிப் பெண்)  நான் அப்போது ஸ்கந்தபுரத்தில் யோறேக்ஸ் ஸ்ரூடியோவில்(yorex studio) வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தேன். வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்தேன் எண்டு சொல்வது சரியா என்றெனக்கு இப்பவும் தெரியாது ஆனாலும் அப்படித்தான் சொல்லிக்கொண்டேன்.

மந்தையிலிருந்து தப்பி ஓடி வந்த ஆடாய், அல்லது வீடு திரும்பிய மகனாய் இருந்த எனக்கு திரும்பவும் பள்ளிக்கூடம் போகும் அம்மாவின் யோசனையை ஏற்பதில் நிறையக் கௌரவச் சிக்கல்கள் இருந்தன.  அதில் முக்கியமானது என்னோடு படித்தவனெல்லாம் வெள்ளை ஜீன்ஸ் போட்டு ஏ.எல்.(A/L)சோதனைக்குப்போக நான் திரும்பவும் நீலக்காச்சட்டை போட்டு பள்ளிக்கூடம் போவதா? என்பது. அம்மாவுக்கு மகன் உயிரோட தனக்குப் பக்கத்தில் இருந்தால் போதுமெண்டு நான் என்ன சொன்னாலும் தலையை ஆட்டுகின்ற நிலைமையில் இருந்தா.  பள்ளிக்கூடத்துக்கு அடுத்த ஒரே தெரிவாக இருந்தது ஏதாவதொரு கடையில் வேலைக்குச் சேர்வது. ஆனாலும் ஒரு கல்வியதிகாரியின் மகன் கடையில் பொட்டலம் கட்டுவதிலுள்ள கௌவரப்பிரச்சினை அம்மாவுக்கு எழுந்தது. இப்படி எனக்கும் அம்மாவுக்கும் இடையிலான கௌரவப்பிரச்சினையில் நோர்வேயைப் போல பெரியம்மா தலையிட்டு ஏதாவதொரு     ஸ்ரூடியோவில வேலைக்கு சேரலாம் அது நல்லம் தானே எண்ட தீர்வுப் பொதியை முன்வைச்சா.

ஸ்ரூடியோ நல்ல விசயமாத்தான் பட்டது. ஆனால் எனக்கு முந்தி எப்பவோ என்ர சிநேகிதப் பெடியன் ஒருத்தன்ர ஜசிக்கா(yacica) கமராவில் படமெடுத்த அனுபவம் மட்டும்தான் இருந்தது. (அந்த பிலிம் ரோலை நாங்கள் கழுவிப் பார்க்கவேயில்லை என்பது இங்கே தேவையற்ற தகவல் என்பதால் விட்டுவிடலாம்) கடைசியாக யோறெக்ஸ் மாமாவின் ஸ்ரூடியோவுக்கு அம்மா என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போன அண்டைக்கு நல்லவேளையாக அவர் இன்ரவியூ எல்லாம் வைக்கவேயில்லை. தச்சுத் தவறி  என்ர கையில கமராவைத் தந்து அவை இடம்பெயர்ந்து வந்து கொட்டில் போட்டுக்கொண்டிருந்த வளவில்  நிண்ட பலா மரத்தை படமெடுக்கச் சொல்லித் தந்திருந்தால், நான் எடுத்த வானத்தின்ர புகைப்படத்தில பலாமரத்து இலையள் நாலைந்து எட்டிப்பாத்து போஸ் கொடுக்கிற மாதிரித்தான் வந்திருக்கும். யோறெக்ஸ் மாமாக்கு என்னை பாத்தோண்ணயுமே தெரிஞ்சிருக்கோணும் இது சனியனுக்கு கமராவைப் பிடிக்கவே தெரியாதெண்டுற உண்மை.  மனுசன் என்ன செய்யிறதெண்டு ரீச்சற்ற மகன் எண்டதுக்காக எனக்கு கமராவைக் கழுத்தில தொங்கவிடுறதில இருந்து எப்படி பிரேமுக்க உருவங்களைக் கொண்டு வாறது என்கிற அரிவரியில  தொடங்கி  சிவப்பு ரிசுப்பேப்பர் சுத்தின மஞ்சள் குண்டு பல்ப் எரியுற டாக்ரூமுக்க (Dark room) இருந்து எப்படி கட் பிலிமை கமராவுக்குள் லோட் பண்றது. பிறகு எப்படி அந்தப் பிலிமை டெவலப் பண்றது வரையும் சொல்லித் தந்தார். அங்க சேந்த புதுசில ஒவ்வொரு நாளும் இரவு கடை பூட்டினாப்பிறகு நறுமை மின்சார சேவைக்காரர் தாற கரண்டைச் செலவழிச்சு  தங்காக்காவை இருத்தி நான் ஐடென்ரிகாட் படமெடுத்து பழகுவேன். தங்காக்காவின் இடது காது தெரியும் படியாக இருக்கச் சொல்லி இருத்திப்போட்டு அவாவைப் படமெடுப்பேன். அப்போதெல்லாம் இலங்கைத் தேசிய அடையாள அட்டைக்கு இடது காது தெரியும் படியாகத்தான் போஸ் கொடுக்க வேண்டும். அதுவும் கறுப்புவெள்ளையில். அது ஒரு வசதிதான் ஏனெண்டா கறுப்பு வெள்ளைப் படமெண்டால் மட்டும்தான் வன்னியிலயே கழுவிப் பிரிண்டெடுக்கும் வசதியிருந்தது .

இப்படிப் பல்வேறு ரிஸ்குகளை எடுத்து கிட்டதட்ட வெளியாக்கள் கண்டுபிடிக்காத அளவுக்கு போகசிங் அவுட்டாகாமலும் இடது காது பிரேமுக்கு வெளியில் தப்பியோடாமலும் ஐடென்ரிகாட் படமெடுக்குமளவுக்கு நான் தேர்ச்சியடைந்து விட்டதால் இனி நானும் ஒரு படப்பிடிப்பாளன் தான் எண்டு சின்ன மிதப்பொண்டு எனக்கு வந்திருந்தது. யோறெக்ஸ் மாமா கூட கடையில என்னை விட்டிட்டு வெளியில போகேக்க யாரும் ஐடென்ரிகாட் படமெடுக்க வந்தால் படமெடுத்து பிலிமை டெவலப்பண்ணி பாத்திட்டு அனுப்பு எண்டு சொல்லிப்போட்டு போகத் தொடங்கியிருந்தார்.  சாமி வரங்கொடுத்தாலும் பூசாரி குறுக்க பூந்து தடுக்கிற மாதிரி படமெடுக்க வாறாக்கள் யாரும் என்னை நம்பித் தங்கள் அழகு முகங்களை ஒப்படைக்கத் தயாராயிருப்பதேயில்லை. வாற வயசு போன கிழவனுகள் கிழவியள் கூட என்னை ஒரு மாதிரி மேலயும் கீழயும் பாத்திட்டு “அவர் இல்லையா?” எண்டு கேப்பினம். நான் மனசுக்க பொங்குற கடுப்பை மறைச்சபடி “இல்லை” எண்டுவன். “பிறகு வாறம்” எண்டுபோட்டுப் போகேக்க பத்திக்கொண்டு வரும். நான் ஓடுமீன் ஓடி உறுமீன் வருமட்டும் காத்திருக்கலானேன். அப்படிச் சிக்கிய உறு மீன்தான் ஏ.குஞ்சம்மா.  குஞ்சம்மாவை நான் எடுத்த இலங்கைத் தேசிய அடையாள அட்டைக் கறுப்பு வெள்ளைப் படத்துடன் தொடங்கிற்று புகைப்படங்களோடான எனது தொழில்முறைப் பரிச்சயம்.

யோறேக்ஸ் ஸ்ரூடியோவின் மேசைக் கண்ணாடிக்குக் கீழே விதவிதமான அளவுகளில் படங்கள் இருந்தன. விதம் விதமான உணரச்சிகளின் பிரதிபலிப்பான்களான அவை வித விதமான காலத்தவையும் கூட. கிளிநொச்சியின் காலத்தால் முந்திய ஸ்ரூடியோக்களில் கமலா ஸ்ரூடியோவுக்கு அடுத்த இடத்தை யோறெக்ஸ் ஸ்ரூடியோதான் பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன். பழையகாலத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட வெவ்வேறு மனிதர்களினுடைய முகங்கள் அந்த முகங்களைப் பதிவு செய்த நோக்கங்கள் என்று எல்லாமும் அந்தப் படங்களில் இருப்பதாகத் தோன்றும்.  அங்கேயிருந்த அநேகம் போட்டோக்கள் ஏதோவொரு அடையாள அட்டைக்காக எடுத்ததாய் இருந்தன. சிறிதாயும், பெரிதாயும்,சதுரமாயும்,செவ்வகமாயும் விரியும் சட்டகங்களுக்குள் சிக்கிய மனிதர்களின்; கறுப்பு வெள்ளை முகங்கள் அந்தக் கண்ணாடிக்குக் கீழேயிருந்தன. மேசைக்கு மேல ஒரு சோக்கேஸ் மாதிரியான தட்டுக்களில அவர் பெரிது படுத்தப்பட்ட அளவுகளில் அவர் எடுத்த சில கலர்ப்படங்களை வைச்சிருந்தார். அதில ஒரு பொம்பிளைப்பிள்ளையின்ர படம் எனக்கு இன்னமும் கண்ணுக்க நிக்கிது. பொம்பிளைப்பிள்ளையின்ர படம் கண்ணுக்க நிக்கிறதில என்ன அதிசயம் இருக்கெண்டு நீங்கள் நினைக்கலாம். எப்பவுமே சாமத்திய வீட்டில அம்மம்மாக் கிழவி பிள்ளையைக் கொஞ்சுற மாதிரி ஒரு சீனைப் படமெடுக்கத் தவறுறதேயில்லை நான் என்ர வாழ்நாளில பாத்த எல்லாப் படங்களுமே தங்கட மூஞ்சி கமராவுக்க வருதா இல்லையா? நாங்கள் வடிவாயிருக்கிறமா இல்லையா எண்டிற கவலையோட கமராவைக் கவனமாப் பாத்துக்கொண்டு கன்னத்தோடு கன்னம் வைத்த கொஞ்சலாத்தான் அது இருக்கும். ஆனா இந்தப் படத்தில இருக்கிற அம்மம்மாவும் பேத்தியும் கமராவை மறந்து உண்மையாவே பாசத்தோட கொஞ்சின கணம் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது அதனாலேயே எனக்கந்த படத்தை பிடிச்சுப் போச்சுது நிறைய.

போட்டோக்களில் முகங்கள் மாத்திரமா இருக்கின்றன?. காலத்தின் சிறு துண்டொன்று அவற்றில் நிரப்பப் பட்டிருக்கிறது. முதலில் அது ஒரு சாட்சியாகவும், பிறகு அதுவொரு நினைவாகவும், பிறகு வரலாற்றாவணமாகவும், அரசியற் பிரதியாகவும் கூட மாறிப்போகிற நெகிழ்வுத் தன்மை புகைப்படத்துக்கு மட்டுமேயிருக்கிறது. எல்லோரும் போட்டோக்களில் அழகாயிருக்கவே விரும்புகிறோம். அழகாய் என்பதைவிடவும் இளமையாய் இருக்கவே விரும்புகிறோம். தோற்றங்களைத் தாண்டியும் போட்டோக்களில் உறைந்திருக்கிற காலம் கவனத்திலெடுக்கப்படாமலேயே கரைந்துவிடுகிறது.

இப்போதெல்லாம் போட்டோக்களை செக்கன்களில் பிரிண்ட் எடுத்துவிட முடிகிறது. கையில காசு வாயில தோசை என்பது மாதிரி சடக் சடக்கென விரும்பிய அளவுகளில் நாங்களே பிரிண்ட் எடுத்துக்கொள்ளமுடிகிறது. நான் வன்னியில் இருந்தபோது போட்டோ பிரிண்ட் எடுக்கிறதை நினைத்தேன் அப்படியொரு காலம் இருந்ததயே நம்பமுடியாமல் இருக்கு.   யோறெக்ஸ் ஸ்ரூடியோவுக்கு படங்கழுவுகிற ஐயா எண்டொருத்தர் வருவார். ஒரு மாசத்துக்கொருக்காவோ அல்லது அதற்கும் கூடவான இடைவெளிகளிலோதான் அவர் கடைக்கு வந்து நான் பாத்திருக்கிறேன். ஆனால் மாதம் முழுவதும் அவரது வருகை எதிர்பார்க்கப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கும். வன்னியில் விடுதலைப்புலிகளைத் தவிர வேறு யாரிடமும் கலர்ப்புகைப்படங்களைக் கழுவிப் பிரதியெடுக்கும் வசதிகள் அப்போதிருக்கவில்லை. புலிகள் அவர்களின் தேவைகளுக்காக மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவுகளிலேயே அவற்றைப் பாவித்து வந்தனர். மிச்ச ஸ்ரூடியோக்களிடமெல்லாம் கறுப்பு வெள்ளைப் படங்களை மட்டுமே பிரதியெடுக்கும் வசதியிருந்தது. கலர்ப்படங்கள் கழுவவேண்டுமானால் வவுனியாவுக்கு அல்லது கொழும்புக்கோ தான் போகவேண்டும். இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்குச் செல்வதற்காக முதலில் புலிகளிடம் ஆளைப் பிணைவைத்துப் பாசெடுக்கவேண்டும். அப்படிப் பிணைவச்சுப் பாசெடுத்த ஒருவர் நைசாக இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியிலேயே தங்கிவிட்டாரெண்டால் பிணைவச்சவருக்கு ஆப்புத்தான். யாரையாவது கெஞ்சிக் கூத்தாடிப் பிடிச்சுப் பிணைவச்சுப் பாசெடுத்தாலும் இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்குள் போய் வருவதற்கான பாதையில் பிரச்சினையிருந்தது.

ஜெயசிக்குறு மற்றும் சத்ஜெய இராணுவ நடவடிக்கைகள் வரும் வரைக்கும் வவுனியாவுக்கும் கொழும்புக்கும் போக A9 வீதி பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. ஆனால் இந்த இரண்டு இராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கும் பிறகு பாதையும் அங்கயும் இங்கயுமா இடம்பெயரத் தொடங்கியிச்சுது. இறுதி யுத்தக்காலத்தில அறிவிக்கப்பட்ட உயர் பாதுகாப்பு வலயம் மாதிரி அங்கயும் இங்கயுமாப் பாதை அலைக்கழிஞ்சது. இராணுவமும், புலிகளும், செஞ்சிலுவைச் சங்கமுமாச் சேர்ந்து வெள்ளாங்குளத்திலிருந்து, பண்டிவிரிச்சான் ,மடு,பெரிய மடு எண்டு மன்னார் மாவட்டத்தின் சந்து பொந்துகள் குச்சொழுங்கைகள் எல்லாத்தையும் மாறி மாறி வன்னிக்கு வெளியே செல்வதற்கும் உள் வருவதற்குமான பாதைகளா அறிவிச்சுக் கொண்டிருந்திச்சினம் இரண்டு நிலங்களுக்கும் இடையான போக்குவரத்துப் பாதையாக.  அதுவும் வாரத்தில் இரண்டு நாள் மட்டும்தான் பாதை திறக்கப்படும்.  சிலவேளை இரண்டு தரப்புக்கும் சண்டை வந்தால் அதுவும் இராது. உப்புடிக் கஸ்டப்பட்டு போய்ப் படங்கழுவிக் கொண்டுவாற ரிஸ்க்கை எடுத்து அதை ஒரு தொழிலாகச் செய்யிறவர்தான் படங்கழுவிற ஐயா.

படங்கழுவிக் கொண்டு வாறதில போக்குவரத்துச் சிக்கல்களை விடவும் மிகப்பெரிய சிக்கல் ஒண்டிருந்தது அது தான் படங்களில இருக்கிற நபர்கள். படங்கழுவிக்கொண்டு வரேக்க எல்லாப் படத்தையும் ஆமி பாப்பான். படத்தில எங்கயாவது புலிகளின் சீருடையோட யாராவது நிண்டாலோ.. அல்லது சிவில் உடையில புலிகளின் உறுப்பினர்களின் படங்கள் இருந்தாலோ சிக்கினான் சிங்கன். இயக்கத்தில இருக்கிற பெடியன் ஒருத்தன் ஆசைப்பட்டு மச்சாளின்ர சாமத்திய வீட்டுக்கு லீவில வந்திருப்பான். அவனை என்னண்டு போட்டோக்கு நிக்கவேண்டாம் எண்டு சொல்லுறது. மச்சாள் வேற மச்சானோட நிண்டு படமெடுத்தே தீருவன் எண்டு அடம்பிடிச்சா. உப்புடி கன ரிஸ்குகளை எடுத்துத்தான் படம்கழுவிக் கொண்டு வருவார் ஐயா. ஐயா ஆமிக்குத் தெரியாமல் உப்புடிப் பட்ட படங்களை எங்கெங்க ஒழிச்சுக்கொண்டு வந்தவர். எப்படி எப்படிக் கொண்டு வந்தவர் எண்டெல்லாம் கதைகதையாச் சொல்லுவார். நான் அவற்ற வாயைப்பாத்துக்கொண்டு நிப்பன்.

எப்பவெல்லாம் பாதை திறக்குதோ அப்பயெல்லாம் சனம் வந்து கேக்கும். “படம் வந்திட்டுதோ?” பெரும்பாலும் “வரேல்ல” எண்டே பதில் சொல்லுவம். “எப்ப வரும்?” யோசிக்கிறதே இல்லை உடன பதில் சொல்லுவம் “இந்தமாதம் வந்திரும்”. எனக்கு இரண்டு விசயங்கள் எப்படி வேகமாப் பரவுது எண்ட சந்தேகத்துக்கான விடையை கடைசி வரைக்கும் கண்டுபிடிக்க முடியேல்ல. முதலாவது சங்கக் கடையில் மண்ணெண்ணை குடுக்கிறாங்களாம் எண்ட செய்தி எப்படி இவ்வளவு வேகமாப் பரவுது, அடுத்தபடியாக வேகமாகப் பரவிற விசயமாய்         ஸ்ரூடியோவுக்கு படம் கழுவி வந்த செய்தி பரவும். சாமத்திய வீடு, கலியாண வீடு முடிஞ்சு மாசக்கணக்கா போட்டோக்கு காத்திருந்தாக்கள் ஆத்துப்பறந்து வந்து போட்டோக்களை வாங்கிப் பாப்பினம். போட்டோக்களைப் பாத்தோண்ண சிலரிட முகத்தில ஒளியும் சிலரிட முகத்தில டாக்ரூம் சிவப்பு லைட்டும் எரியும் இனியென்ன செய்யிறது சட்டியில இருந்தாத் தானே அகப்பையில வரும் எண்டு மனசைத் தேத்திக்கொண்டு வெளிக்கிடுவினம்.

போட்டோக்கள் பற்றி நான் திடீரென்று அத்தனை நினைவுகளையும் கிண்டிக்கிளறி யோசிக்கிறதுக்கு காரணம் நான் நேற்றொரு படம் பாத்தனான் அதின்ர பெயர் Bang Bang club. தென் ஆபிரிக்காவின் யுத்தகாலத்தில் இனக் குழுமங்களுக்கிடையிலான படுகொலைகளின் போது அங்கு புகைப்படம் பிடிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் புகைப்படப்பிடிப்பாளர்களின் வாழ்வையும், அவர்கள் எதிர்நோக்கும் உளவியல் சிக்கல்களையும் சவால்களையும். அவர்களின் புகைப்படங்களின் பின்னாலுள்ள அரசியலையும் வியாபாரத்தையும் சவாலையும் மன உழைச்சலையும் என்று நிறையப் பேசிச் செல்கின்ற சினிமா.

நான் கடந்து வந்த புகைப்படங்களின் மீது. எடுக்கவிரும்பிய, எடுத்த, என்னால் கடைசி வரைக்கும் எடுக்கமுடியாத புகைப்படங்களின் மீதெல்லாம் என் நினைவுகள் ஊர்ந்தன.  புகைப்படப் பிடிப்பாளனுக்கு புகைப்படத்தில் சிறைப்பட்டிருக்கும் காலத்தின் சிறுதுளிக்கு முன்னதும் பின்னதுமான நிகழ்வுகளோடு சேர்த்தே அந்தப் படம் பற்றிய நினைவுகளிருக்கும். நான் என்னுடைய 98 வீதமான படங்களைத் தொலைத்து விட்டேன். எனது இறந்தகாலம் குறித்த முக்கால் வாசி நினைவுகள் எனக்குள் மட்டுமாய் புதைந்துகிடக்கிறது. உள்ளங்கையில் விரிகிற காட்சிகளின் அழகையும், துக்கத்தையும் அவற்றைப் பார்த்தபடி இதழோரம் அரும்பும் சிறுபுன்னகையால் கடந்து போகலாம். சொற்களால் எப்படிக் கடப்பது. சொற்களெல்லாம் ஒழித்துக்கொண்டு விட்டன. புகைப்படங்களில் இருக்கும் முகங்கள் மாத்திரம் நினைவுகளில் எழுந்தவண்ணம் இருக்கிறது. அப்பாவின் புகைப்படம் ஒன்றுகூட இப்போதில்லை. என்னுடைய 5 வது பிறந்தநாள்ப் படங்களில் அப்பாவின் முகம் எப்படியிருந்தது என்பது சேமிக்கப்பட்டிருந்தது. சின்னப்பிள்ளையில் தங்கச்சி பார்த்து அப்பா அப்பா என்று அழுது ஏங்கிப்போகலாம் என்பதற்காய் அப்பாவின் அந்தரட்டிக்குப் பிரேம் பண்ணிய பெரிய சைஸ் படத்தை சுவரில் கொழுவாமல் சூட்கேசிலேயே வைத்திருந்தாள் அம்மா. கடைசியாய் அவளது சாமத்திய வீட்டிற்குத் தான் அதை வெளியே எடுத்துக் கொழுவினாள். இப்போது அவளுடைய பிள்ளைகளுக்கு தன்னுடைய அப்பா இப்படித்தான் இருந்தார் எனச்சொல்ல ஒற்றைப் படம் கூடக்கிடையாது தங்கச்சியிடம்.ஒரு தலைமுறையின் முகம் அதன் அடுத்த தலைமுறை அறியாமலே அழிந்து போயிற்று. புகைப்படம் என்பது வெறும் நினைவுகளின் சேமிப்பல்ல என்று தோன்றுகிறது. அது சாட்சியம் வரலாற்றின் வேர்களுக்கு காலம்  காட்டுகின்ற முகம் அது.

நான் எழுதித் தொலைந்துபோன கவிதைகளில் ‘அல்பங்களையும் தொலைத்தவர்கள்’ என்கிற கவிதையை நான் எத்தனையோ முறை முயன்றும் மறுபடி என்நினைவடுக்கிலிருந்து அதே சொற்களோடு கோர்க்க முடிந்ததில்லை. காலத்தை காட்சிகளாகச் சிறைப்பிடிக்கும் தொழிநுட்பங்கள் வளர்ந்து தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்ட பின்னாலும்.  தமது காலத்தை தொலைப்பதையே போர் மனிதர்களுக்கு விதித்திருக்கிறது. முதல் முதலாக போட்டோசொப்பில்(photo shop) படங்களை வெட்டி ஒட்ட நான் தெரிந்து கொண்டபோது  லண்டனில் நடந்த பெரியக்காவின் கல்யாணப் படத்தில் கிளிநொச்சியில் இருக்கிற பெரியம்மாவும் பெரியப்பாவும் நிற்பதுபோல வெட்டி ஒட்டி அனுப்பினேன் அக்கா அவ்வளவு சந்தோசப்பட்டாள். அவள் பிறக்கு முன்பே இறந்து போன அவளுடைய அப்பா அவளுடைய பிறந்த நாளில் இருப்பதுபோலவொரு படத்தைச் செய்து என் பிரியமான சிறுமியொருத்திக்கு பரிசளித்தேன் அவள் கொண்டாடித் தீர்த்தாள் என்னை.அந்தத் தருணத்தில் அவள் நேற்றுத் தொலைத்த பகலைக் கண்டுபிடித்துக்கொடுத்தவனின் சாயல்களோடு நானிருந்திருப்பேனோ என்னவோ?

ராமேஸ்வரம் அகதிகள் முகாமின் சிறைச்சாலையில் நான் ஒரு மாதம் இருந்தேன்.  அந்த நாட்களில் ஒரு வயதானவர் அங்கே வந்தார். நனைந்துபோன தன் பையிலிருந்து ஒரு தொகைப் போட்டோக்களை எடுத்து தன் பாய் முழுதும் அரக்கப்பரக்க பரப்பினார் ஒற்றைப்பாய்க்குள் அடங்காமல் அதற்கு வெளியிலும் பரவிய அவரது போட்டோக்களுக்கு நடுவில குந்தியிருந்தபடி மாறி மாறி எல்லாவற்றையும் தனது தோளில் தொங்கிய ரோஸ் நிறத் துவாயினால் ஈரம் துடைத்தபடியிருந்தார். எவ்வளவு துடைத்தாலும் தீராதபடி எல்லாவற்றிலும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த உப்புத் தண்ணீரோடு போராடிச் சலித்தவராய் கொஞ்ச நேரம் வெறுமனே பார்த்தபடியேயிருந்தார் அந்தப் புகைப்படங்களை. தீடீரென்று என்ன நினைத்தாரோ கதறி அழத்தொடங்கினார். யாரும் அழும் அவரைச் சமாதானப் படுத்தப் போகவில்லை, எனக்கும் அவரைச் சமாதானப்படுத்த வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. கண்ணீரால் ஒருவேளை அந்த உப்புத் தண்ணீரை உலர்த்தமுடியுமோவென நானும் நினைத்தேன். சில சமயங்களில் காலத்தைப் புகைப்படங்களில் சேமிப்பதென்பது துயரத்தை அதிகமாக்கவும் கூடும்.புகைப்படங்கள் துயரத்தின் உறுத்தலாகவும், துரத்திவிடவியலாத குட்டிநாயைப்போலக் கூடவந்து தொந்தரவு செய்யும்.

புகைப்படங்களை அழிப்பதென்பது ஒரு கொலையைப் போல நிகழ்வது. அது வெறும் காட்சியை அல்ல காலத்தையும் அதன் நினைவுகளையும் கொல்வது. அப்படிச் சில படங்களை நான் அழித்து மிருக்கிறேன். இயக்கத்தில இருந்து மாவீரராப்போன மகனின் படத்தை பேரம்பலம் பெரியப்பா சாமிப்படம் போலவே பாதுகாத்தார். அது ஒரு பெரிய படம். இரண்டு பக்கமும் கவிட்டு வச்ச தொப்பி போட்ட துவக்குகள் நிற்க மாவீரர் துயிலுமில்லத்தில போடுற பாட்டு பிரிண்ட் பண்ணியிருக்கிற படம். அதை மண்ணுக்க தாட்டுப்போட்டு இடம்பெயர்ந்து போனது குறித்து மறுபடி மறுபடி ஒரு குழந்தையைப் போல அழுதுகொண்டேயிருந்தார். மகனை இழந்த துயரம் கரைந்து கரைந்து நாளாவட்டத்தில் அந்தப் படம் அவரது வீட்டுச் சுவரை அலங்கரித்தபடியிருப்பது குறித்த பெருமிதத்தையும் காலம் அவருக்கு வழங்கியிருந்தது. இப்போது மறுபடியும் மீளக்குடியேறியான அவர் தன் மகனது படத்தை சுவரில் கூட கொழுவிவைக்க முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கலாம். காலம் ஒரே மனிதனின் புகைப்படத்தை பெருமையின் சின்னமாகவும் பிறகு காட்டிக்கொடுக்கும் அடையாளமாகவும் மாற்றியபடி அவரெதிரில் பல்லிளிக்கிறது. போர் புகைப்படங்களை அழித்துவிடுகிறது. முள்ளி வாய்க்காலில் தான் எல்லாப் படங்களையும் தண்ணியில் ஊற வச்சு கரைத்துஅழித்தேன் என்று எனக்குச் சொன்ன நண்பருடைய தாயின் கண்ணீரை எதிர்கொள்ளவியலாமல் வெளியேறினேன். தன்னுடைய காலத்தின் நினைவுகளைத் தன் கரங்களால் அழிக்கிற பெருந்துயரை அவளுக்களித்த போரின் மனிதர்களைச் சபிப்பதன்றி, அந்தக்காலத்துக்குள் சிக்காமல் தப்பித்து வெளியேறிவிட்ட குற்றவுணர்விலிருந்து தப்பிக்க வேறெதைத் தான் நான் செய்வது.

போட்டோக்களால் செய்யப்படுகிற அரசியல் தனி மனிதனிலிருந்தே ஆரம்பிக்கிறது. அடையாள அட்டையிலிருந்து, பிணை வைக்கிறது வரையில் என்னுடைய புகைப்படங்களைச் சமர்ப்பித்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டியிருக்கிறது. குருதி பெருகி வழியும் வன்னியின் புகைப்படங்கள் உலகத்தின் மனசாட்சியின் மீது ஆறாத ஆற்றமுடியாத காயங்களாகப் படர்கின்றன. சானல் 4 வீடியோவில் ஒரு பெண் கதறுகிறாள் “இப்ப படமெடுத்து என்னத்தை கிளிக்கப்போறியள் பங்கருக்க வந்து படுங்கோவன்” வன்னியின் போர்க்காலச் செய்தியாளர்கள் தம் உயிரைத் துச்சமென மதித்து,போர் மனிதர்களின் மீது எழுதிக்கொண்டிருக்கிற காட்டுமிராண்டித்தனமான வன்முறையை பதிவு செய்து உலகத்தின் இரக்கத்தினை சம்பாதித்து எப்படியாவது ‘அவர்களை’ பிழைக்கவைத்துவிடவேண்டும் என்கிற முனைப்போடு எடுத்துத் தள்ளிய புகைப்படங்களில் மரணம் துருத்திக்கொண்டு தெரிய, அதைவிட அதிகமாக மரணத்தின் குரூரங்களை நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம் என்பது மாதிரி இந்த உலகம் வாழாவிருந்தது. உலக மனசாட்சியின் குரூரப்புன்னகை மரணத்தையும் பின்தள்ளியபடி அந்தப் புகைப்படங்களில் தெரிகிறது.  அந்தச் சனங்களை போருக்குள் மூச்சுத் திணறத்திணற அமிழ்த்தியவர்களின் கைரேககைகள் அந்தப் படங்களின் பின்னால் அழுந்தப் படிந்திருக்கிறது. அந்தப்புகைப்படங்களில் பின்னால் செய்யப்பட்ட செய்யப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிற அரசியல் சனங்களின் மரணத்தின் மீதே நிகழ்த்தப்படுகிறது. எல்லாம் முடிந்த பின்னால் அந்தப்போரின் தயாரிப்பாளர்களும், முதலீட்டாளர்களும்,விநியோகஸ்தர்களும், போரின் சூட்சுமதாரிகளும், வாடிக்கையாளர்களும் இப்போது உச்சுக்கொட்டியபடி ஒவ்வொரு அல்பமாகப் புரட்டுகிறார்கள். போர் விரும்பிகள் அடுத்த போருக்கான  ஆசையின் வீணீர் தம் வாய்களில் வடிவதை மறைக்க மறந்து இந்தப் போர்ப் படங்களின் மீது முதலைகளாகிக் கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள். அதன் மீது செய்யப்படப்போகும் அடுத்த அரசியல் காய் நகர்த்தல்களை மனசுக்குள் அசைபோட்டபடி.

வன்னியின் இரண்டு முக்கியமான புகைப்படக்கார்களை எனக்குத் தெரியும். ஒளியும் நிழலுமில்லாத நிகழ் காலத்துக்குள் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் அவர்களுடைய உலகத்தை இப்போது எது நிரப்பிக்கொண்டிருக்கிறதெனச் சொற்களுக்குத் தெரியவில்லை. இரண்டு பேரிடமும் இன்றைக்கு கமரா இல்லை. இப்போது விடுவிக்கப்பட்டிருக்கும் போராளிப் பெண் புகைப்படப் பிடிப்பாளர் மீது எனக்குத் தீராத கோபமிருக்கிறது. வன்னியின் மூலை முடுக்குகளையெல்லாம் பதிவு செய்து அல்பங்களாக அவர் அடுக்கி வைத்திருந்தார். ஆனால் பிரசுரத்துக்காகக் கேட்டால் தரவே மாட்டார். அத்தி பூத்தாற்போல ஒன்றிரண்டு எப்போதேனும் தருவார் மிச்சத்தையெல்லாம் கேட்டால் இந்தப் பூக்களெல்லாம் கண்ணனுக்கே வேறு யாருக்கும் காட்டக்கூட மாட்டேன் என்கிற மாதிரிப் பதிலளித்துக் கடுப்பேத்துவார். அவர் வெளியிட்ட ஒன்றிரண்டு புகைப்படங்களுக்காகவே பிரபலமடைந்து விட்டவர். அவருடைய புகைப்படங்களை முழுமையாகத் தொகுத்திருந்தால் ஒரு வேளை வன்னியின் வாழ்வியல் 70 வீதம் பதிவுசெய்யப்பட்டிருந்திருக்கும் புகைப்படங்களில். தன் கமராவுக்குள சிக்கிய காலத்தையும் சேர்த்தே தொலைத்த கதை அவருடையது.

நான் இணையத்தளமொன்றுக்காக வன்னியில் இருந்தபடி செய்திகளைப் பதிவேற்றம் செய்துகொண்டிருந்தேன். நிருபர்கள் பல்வேறு பிரதேசங்களிலிருந்து அனுப்புகிற செய்திகளையும் புகைப்படங்களையும் பதிவேற்றம் செய்வது இதுதான் என்னுடைய வேலையாயிருந்தது. சமாதானச் சீசன்களின் கடைசிச் சீசனில் சமாதானம் ரத்ததாகமெடுத்து வீழ்ந்து சேடமிழுத்துக்கொண்டிருந்தது. நாடு முழுவதிலுமிருந்து பிணங்களின் புகைப்படங்கள் விதவிதமாக வந்து கொண்டேயிருந்தன். எல்லாம் கொலைகள் சிலகொலைகள் நியாமென்றென செய்திகள். அதே கொலைகள் அநியாயப் படுகொலைகள் என்றன வேறு சில செய்திகள். செய்திகளில் எது சொல்லப்பட்டாலும் புகைப்படங்களில் இருந்தது பரிசளிக்கப்பட்ட மரணம். இவ்வளவு குரூரமான புகைப்படங்களைப் பார்த்து இணையத்தள வாசகர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்து விடுவார்கள் என்பதால் அவற்றை கறுப்பு வெள்ளைப் படங்களாக மாற்றி இணையத்தளத்தின் இலச்சினையை படங்களின் மேல் பொறித்து அதைப் பதிவேற்ற வேண்டியது என்வேலை. இரவு பகல் பாராத வேலை எனக்குள் போர் பற்றிய, துப்பாக்கி பற்றிய வீரதீரக் கதைகளுக்கும் அப்பாலான கதைகளை அந்தப் படங்களே எனக்குச் சொல்லின. நான் செய்துகொண்டிருப்பது பிணங்களுக்கு முத்திரை குத்துகிற வேலையா என்று தோன்றிய ஒரு பகலில் திடீரென அந்த வேலை எனக்கு வேண்டாமெனச் சொல்லி வெளியேறினேன்.

img_0121நான் எடுத்த புகைப்படங்களில் ஒன்றிரண்டைத்தவிர வேறேதுவும் என்னிடமில்லை. எனது புகைப்படங்களில் சிக்கிய முகங்களில் என்னோடு அதிகம் பேசிக்கொண்டேயிருக்கிற முகம் ஒரு செஞ்சோலைச் சிறுமியுடையது. என்னுடைய மரணத்தின் வாசனை புத்தகத்தின் அட்டையில் இருக்கிற அந்த புகைப்படச் சிறுபெண்ணை நான் திரும்பவும் சந்திக்க நினைக்கிறேன். இன்னும் நான் எழுதியிராத ஒரு வார்த்தையால் அவளுக்கு என் அன்பைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். தேடலின் முடிவுகள் குறித்த அச்சத்தில் அவள்குறித்த தேடலை ஒத்திப்போட்டபடி காலத்தை கடந்து போகிறேன் சுயநலவாதியாய்.

இன்னமும் நான் ஒருத்தியைப் புகைப்படமெடுக்க விரும்புகிறேன். அமைதியே உருவான நீள்வட்டக் கண்களுக்குள்ளால் சிரிக்கத்தெரிந்த ஒருத்தியை. பெரியம்மா தன் பிள்ளைகளின் எண்ணிக்கையை திடீரென்று ஒரு மாலையில் ஒன்றினால் அதிகரித்திருந்தாள். பெயர் நிஷா. வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருகிற ஒரு இயக்க அக்காவின் பெயரைச் சொல்லி அவா கொண்டு வந்து விட்டுவிட்டுப்போனவா என்கிற தகவல் மட்டும்தான் எனக்குத் தெரியும். பிறகு வழக்கத்துக்கு மாறாக வெள்ளனவாக முத்தங்கூட்டுகிற சத்தம் வீட்டில் கேக்கத்தொடங்கியது. எல்லாவேலையையும் இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்வாள். எனது அறையின் அலங்கோலத்தை அழகாக்குவாள். எனது புத்தகங்களையும் பேப்பருகளையும் கேக்காம எடுக்கிற பழக்கம் முதலில் எரிச்சலூட்டினாலும் பிறகு அவா எடுத்துக்கொண்டு போவதற்காக நான் பேப்பருகள் வாங்கத் தொடங்கினேன்.  நான் நிஷாக்கா எனக்கிந்த சேட்டை அயர்ன் பண்ணித் தாறியளா? எனக்கும் சாந்தனுக்கும்  ரீ போடுறியளா? எண்டு கேக்கிற அளவுக்கு உரிமை எடுத்துக் கொண்டேன். எந்த நேரமும் உனக்கொரு தேத்தண்ணி எண்டலுத்துக் கொள்கிற சின்னக்காவுக்குப் போட்டியாக அலுப்புகள் ஏதுமன்றி ரீயா கோப்பியா எனத் தெரிவுகளை முன்வைத்துச் சிரிக்கிற நிஷாக்கா. அவளது சிரிப்பை படங்கள் எடுக்க மட்டும் அனுமதித்ததில்லை. என்னிடமிருந்த இரவல் கமராவில் கண்டபடி எல்லாவற்றையும் படமெடுத்துத் தள்ளிய நாட்களின் அவவையும் எக்கச்சக்க தடைவைகள் படமெடுத்திருக்கிறேன். ஆனால் கமராவின் படமெடுக்கும் வேகத்தை விஞ்சிவிடுகிற அவாட முகத்தை      மூடிக்கொள்கிற வேகம் என்னை வியப்படைய வைத்திருக்கிறது. அவா எங்கட வீட்டில தங்கியிருக்கிற வேறு ஒராள் என்பது எங்களவில் மறந்து போன ஒன்றாயிருந்தது.

2006 ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தின் ஒரு நாள் திடீரென்று என்னிடம் வந்து “அகிலன் என்னை ஒருக்கா முகமாலையில் இறக்கி விடுறியாடா 6 மணிக்கு பாதை பூட்டீருவாங்கள், இப்பவே நாலரையாப்போச்சு பஸ்சில போனா போகேலாது” எண்டு கேட்டா. நான் முகமாலைக்கு மோட்டசைக்கிளைத் திருப்பினேன். முகமாலையில் இருந்து திரும்பி வரும்போதே இன்றையோட இந்தப்பாதை பூட்டுப்படப் போகுது என்கிற செய்தி எனக்குத் தெரிந்தது. அதற்குப் பின் இரண்டாம் நாளோ மூன்றாம் நாளோ தன் முகத்தை மறைத்துக்கொள்ளாத நிஷாக்காவின் படத்தை நான் பார்த்தேன். அந்த  மரணத்துக்குப் பரிசாகக் கிடைத்த வெற்றிக்கான  பிரியாணி எனக்குத் தெரிந்த இயக்க முகாம்களில் பரிமாறப்பட்டது. என் வாழ்நாளில் நான் பெரிதும் வெறுத்த சாப்பாடு அதுதான். அந்தக் கொலையை அல்லது  மரணத்தை தியாகமாகவும், வீரமாகவும், அல்லது வெற்றியாகவும் எனது சொற்களுக்கும் மனதுக்கும் கொண்டாடத் திராணியிருக்கவில்லை. அதற்கு முன்பும் நான் உண்டிருந்த அதைப்போன்ற எல்லா வெற்றிப் பிரியாணிகளின் பின்னாலிருந்த மரணங்களின்,மனிதர்களின் வாழ்வு குறித்த  கேள்விகளும் குற்றவுணர்வும் எனக்குள் மேலோங்க எல்லாவற்றையும் ஓங்காளிச்சு ஓங்காளிச்சு சத்தியெடுக்கவேண்டுமாப்போல இருந்தது. இங்கே புனிதமென்று பெயரிடப்பட்டிருப்பது சராசரிகளினின்றும் விலகிச் செல்கிற சுயநலத்தைக் காக்கிற, பெருகிக் கிடக்கிற முதலீட்டாளர்களிடமும் பார்வையாளர்களிடமும் தம் பெருமையைப் பீத்துவதற்கான  ஒரு உத்தியன்றி வேறொன்றுமில்லை எனப்பிறகொரு பொழுதில் புரிந்தபோது   அதையெல்லாம் குறித்த கவலைகளற்று சனங்கள் குறித்த கனவுகள் நிரம்ப எனது வீட்டில் பரவிக்கிடந்த அந்த நீள்வட்டக் கண்கள் கொண்ட சராசரிப் பெண்ணின் சிரிப்பினது காலம், அவள் கண்களுக்குள் நிரம்பியிருந்த இலட்சியங்கள் மீதான அப்பழுக்கற்ற நம்பிக்கை என எல்லாமே எனது கமராவிடமிருந்து நழுவிப்போயிருந்தது தன்னைப் பிரதிசெய்துகொள்ளாமலேயே.

கூர் 2012 (வெயில் காயும் பெருவெளி) இதழில் பிரசுரமானது.

பாவமன்னிப்பு

Posted by த.அகிலன் on Jun 13th, 2012
2012
Jun 13

எனது சொற்களை அடைத்துக்கொண்டிருப்பது எது?
கைநழுவிய சொற்களா?
சொற்களால் செய்யப்பட்ட கொலைவாட்களா?
உதிர்ந்துபோன காலமும்
மலராத கணமுமா?
என் சொற்களைத் தேக்கிவைத்திருப்பது எது?
அவசர அவசரமாகத் தாம் நடந்த தடங்களை அழித்தபடி
வழிகாட்டிகள் திசைகளை மாற்றினர்
கொலைவாட்களைப் பதுக்கியபடி நண்பர்கள் குலாவினர்
எதிரிகளிடம் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கிறது நேர்மை.
யேசுநாதர்கள் பெருகிப்போயிருக்கும் சபையில்
ஓரு குற்றவாளியாய் உள்நுழைகிறேன்.
எல்லோரிடமும்…
போதனைகள் இருக்கின்றன
தண்டனைகள் இருக்கின்றன
கேள்விகள் இருக்கின்றன
பதில்கள் இருக்கின்றன
நியாயங்கள் இருக்கின்றன
தீர்புக்களைக் கூட வைத்திருக்கிறார்கள்
சபைநிறைந்த சனங்களிடையே
குற்றங்கள் யாரிடமுமில்லை.
இறுக மூடியகைகளுக்குள்
காத்திருக்கின்றன கற்கள்
எனக்கான பாவமன்னிப்பை
நிகழ்த்தப்போகிறவர் எந்தயேசுபிரான்.
ஏனெனில் என்னிடமுமிருக்கிறது
ஒரு கல்.

Next »